Tamamlanmış Orman Dhamma Yayınlar
Taslak Çeviriler
ORMAN DHAMMA KİTAPLARI (FOREST DHAMMA BOOKS), uzun yıllardır Tayland Orman Geleneği’nin istisnai bir öğretmeni ve usta bir temsilcisi olan Saygıdeğer Ajaan Mahā Bua’nın edebi eserlerini ve Dhamma öğretilerini sergileyen İngilizce çevirilerin hayırsever bir yayıncısıdır.
Birçok Theravādin Dhamma kitabı şu yazıları içerir: “Sadece ücretsiz dağıtım içindir” veya “Dhamma hediyesi diğer tüm hediyelerden üstündür.” Bunun nedeni, bu ilham verici literatürün tamamının ücretsiz olarak dağıtılmasıdır. Orman Dhamma Kitapları (Forest Dhamma Books) topluluğu içinde, kitaplarımızla ilgili çeviri, düzenleme, formatlama ve sanat çalışmalarının büyük bir kısmı, zamanlarını ve enerjilerini gönüllü olarak kullanan keşişler, rahibeler ve meslekten olmayan yardımcılar tarafından yapılmıştır. Onların asil çabalarının pek çok insanın hayatını derinden etkilediğini söylemek yanlış olmaz.
Orman Dhamması anlatısı 1963 yılının başlarında Ajaan Paññāvaddho’nun Baan Taad Orman Manastırı’na gelişiyle başlar ve kısa süre sonra Ajaan Mahā Bua’nın Dhamma pratiğine dair bazı kitaplarını İngilizceye çevirmeye başlar. Ajaan Mahā Bua öğretilerinden sıklıkla “ormanın Dhamma’sı” olarak söz ettiği için, Ajaan Paññāvaddho’nun çevirip yayımladığı ilk öğreti kitabının adı Orman Dhamma. Bu ve diğer çevirilerden esinlenen pek çok Batılı, Ajaan Mahā Bua ile birlikte yaşamaya ve pratik yapmaya gelmiş ve Tayland Orman Geleneğinin eşsiz ruhani yaşam tarzına gönülden katılmıştır.
Orman Dhamma Kitapları (Forest Dhamma Books), 1999 yılında Tayland’da Ajaan Mahā Bua’nın Tayland Orman Geleneği öğretileri ve uygulamaları hakkındaki kitaplarının İngilizce çevirilerini basmak ve dağıtmak için bir proje olarak başlatıldı. Tüm kitaplar Tayland’da basıldı ve her baskı tamamen halkın bağışlarıyla finanse edildi. Dhamma kitapları yalnızca ilgilenen tüm okuyuculara ücretsiz dağıtılmak üzere basılmıştır. Dünyanın İngilizce konuşulan ülkelerinde Orman Dhamma Kitapları (Forest Dhamma Books), yayınlarımızın sevkiyatlarını alan (bağışçılarımızın nakliye ve teslimat masraflarını ödediği) ve bunları bireylere, Budist kuruluşlara ve meditasyon ve inziva merkezlerine ücretsiz olarak dağıtan özel dağıtım merkezleri kurdu. Takip eden yıllarda Tayland’da toplanan bağışları kullanarak Orman Dhamma Kitapları (Forest Dhamma Books) 200.000’den fazla İngilizce Budist yayını bastı ve bunların hepsi ücretsiz olarak dağıtıldı; birçoğu Amerika Birleşik Devletleri’nde. Forest Dhamma’nın tüm kitapları ve diğer medyaları bu siteden ücretsiz olarak indirilebilir.
Şu anda bu sitede İngilizce 16 orijinal kitap, Tayca 23 kitap, Çinceye çevrilmiş 8 kitap, Portekizce 5 kitap, Almanca 3 kitap, Vietnamca 4 kitap, Singhalese 4 kitap, Endonezyaca 3 kitap, İspanyolca 2 kitap, Fransızca 1 kitap ve İtalyanca 1 kitap bulunmaktadır. Toplamda 70 Budist kitabı sunuyoruz bu bağlantıdan ücretsiz indirin. Buna ek olarak, tüm İngilizce kitaplarımız artık web sitesinde şu şekilde sunulmaktadır Ücretsiz indirilebilen sesli kitaplar.
Ajaan Paññāvaddho
VENERABLE AJAAN PAÑÑĀVADDHO KIRK BİR YIL BOYUNCA Ajaan Man’ın uygulama yolunu izleyen en kıdemli Batılı keşişti. Kendisine verilen isimle Ajaan Paññā, meditasyondaki kendi çabalarıyla kalbinde güçlü bir ruhani temel oluşturmayı başarmış, entelektüel zekâya sahip bir adamdı. Ajaan Man’ın Dhamma’sını birçok öğrencisine sunma görevine özverili bir bağlılık gösterirken, sakin ve amaçlı varlığı pek çok insanın hayatına dokundu. Batı Sangha’sının öncülerinden biri olmuş, liderliği sayısız keşişi ve sıradan insanı Ajaan Man’ın öğretilerini uygulamaya sevk etmiş ve Ajaan Mahā Bua’nın Dhamma konuşmalarını tercüme edip yorumlayarak nesiller boyu Budistleri Tayland Orman Geleneği ile tanıştırmıştır.
Ajaan Paññā, 19 Ekim 1925’te Galli bir anne babadan Peter John Morgan olarak dünyaya geldi. Doğumu Güney Hindistan’daki Mysore eyaletinde, babasının maden mühendisi olarak çalıştığı Kolar Altın Sahaları’nda gerçekleşti. Yedi yaşındayken ailesi tarafından resmi eğitimine başlaması için Birleşik Krallık’a gönderildi. Ailesinin geri kalanı birkaç yıl sonra Hindistan’dan dönene kadar Galler’de büyükanne ve büyükbabasıyla birlikte yaşadı.
Ailesi daha sonra ilköğrenimini tamamladığı İngiltere’nin orta bölgelerine yerleşti. İkinci Dünya Savaşı nedeniyle, orta öğrenimini tamamlayana kadar ailesi birkaç kez taşınmak zorunda kaldı. Genç Peter onlu yaşlarının ortalarında, muhtemelen kirli süt içmesi nedeniyle sağ ayağında sığır tüberkülozuna yakalandı. Enfekte kemiğin ameliyatla ayağından çıkarılmasından önce birkaç başarısız tedavi gördü ve ayak bileği kemiklerinin birbirine kaynamasına neden oldu. Bu durum ömür boyu sürecek bir sakatlıkla sonuçlandı; bir yönden talihsizlik olsa da başka bir yönden bir nimetti – savaş sırasında askerlik yapması gerekmedi ve böylece kendisi için çok fazla kötü kamma yapmaktan kaçındı. Peter daha sonra Londra’daki Faraday House’da eğitimine devam etmekte özgürdü ve savaş sona erdiğinde elektrik mühendisliği bölümünden mezun oldu.
Mezuniyetinin ardından iki yılını Hindistan’da Kolar altın madenlerinde elektrik mühendisi olarak çalışarak geçirdi. İngiltere’ye döndükten sonra önce Stafford’da, ardından Londra’da yedi yıl daha mühendis olarak çalışmaya devam etti. Peter hayatının bu döneminde Budizm’e derin bir ilgi duymaya başladı. Hastalık, yaşlılık ve ölüme doğru kaçınılmaz yürüyüşü ışığında bu dünyada doğumun ve yaşamın değeri ve amacı üzerine düşünmeye başladı. Varoluşun doğasını sorgulamaya başladı ve popüler dini ve bilimsel açıklamaların ciddi şekilde kusurlu olduğu sonucuna vardı. Gerçeği ararken, Buda’nın öğretisinin teori ve pratikte sağlam bir temel sağladığını ve bu konuları derinlemesine araştırmak için bir platform görevi görebileceğini keşfetti. Budist doktrinini kapsamlı bir şekilde okudu ve çeşitli Budist örgütlerine katıldı. Sonunda, Tayland’da kâhinlik yapmış olan Bhikkhu Kapilavaḍḍho örneğinden ilham alan Peter, dünyevi kaygıların yükü tarafından engellenmeden hakikat arayışını tam olarak sürdürmek için dünyevi yaşamdan vazgeçmeye karar verdi. Londra Budist Vihāra’da 31 Ekim 1955’te bir sāmanera olarak takdis edildi. Kendisine Paññāvaddho adı verildi.
O yılın Aralık ayında Paññāvaddho ve diğer iki sāmaneras Bhikkhu Kapilavaḍḍho ile birlikte bhikkhus olarak takdis edilmek amacıyla Bangkok, Tayland’a uçtular. Luang Paw Soth ile birlikte Wat Paknam’da bir ay kaldıktan sonra, 27 Ocak 1956’da üç sāmaneras usulüne uygun olarak bhikkhus olarak takdis edildi.
O yılın Temmuz ortasında hepsi Londra’ya döndü ve burada İngiliz Sangha Vakfı tarafından sağlanan küçük bir vihāra yerleştiler. Yavaş yavaş diğerlerinin hepsi meslek dışı yaşama dönerek Bhikkhu Paññāvaddho’yu vihāra ile tek başına ilgilenmek üzere bıraktılar. Yerini alacak başka bir bhikkhu gelene kadar tam beş yıl boyunca vihāranın başında kaldı. Bu süre zarfında, yalnızca vihārada ders vererek değil, aynı zamanda halka açık konferanslar vererek ve kırsal kesimde inzivalar düzenleyerek, kendini özveriyle Dhamma’yı elinden geldiğince en iyi şekilde sunma görevine adadı. Aynı zamanda, meditasyonu mümkün olduğunca eksiksiz ve sıkı bir şekilde uygulayarak keşiş yaşamına olan yükümlülüğünü yerine getirdi.
Yine de zaman zaman cesareti kırılıyordu çünkü bu şekilde edindiği deneyim şüphelerini ortadan kaldırmaya yetmiyordu. Buda’nın öğretisinin asil hedeflerinin modern çağda hâlâ ulaşılabilir olduğuna dair kendisini temin edebilecek güvenilir bir akıl hocasının, iyi bir öğretmenin eksikliğini derinden hissediyordu. Nibbāna yolunda ona rehberlik edebilecek yaşayan Arahantlar var mıydı? Eğer böyle bir rehber bulabilirse kendini tüm kalbiyle bu amaca adayacaktı.
Bu amaçla Bhikkhu Paññāvaddho Tayland’a dönmeye ve tam güvenini kazanabilecek asil bir öğretmen aramaya karar verdi. Kasım 1961’de Tayland’a geri döndü. İlk başta Bangkok yakınlarındaki Wat Cholapratan’da Saygıdeğer Ajaan Paññānanda’nın yanında kalmaya gitti. Oradayken Taylandlı bir arkadaşından ülkedeki en iyi, en saygıdeğer meditasyon ustalarını araştırmasını ve kendisine rapor vermesini istedi. Sonunda bu arkadaşı onu bir Arahant olarak tanınan Saygıdeğer Ajaan Man’ın uzun süredir öğrencisi olan Saygıdeğer Ajaan Mahā Bua ile tanışmaya götürdü. Ajaan Mahā Bua’nın kararlı karakterinden ve derin bilgeliğinden etkilenen Bhikkhu Paññāvaddho, Udon Thani eyaletindeki Baan Taad Orman Manastırı’na taşındı ve onun sadık öğrencisi oldu. Manastıra 16 Şubat 1963’te geldi ve hayatının geri kalanında orada ikamet etti.
Ajaan Mahā Bua kısa süre sonra adını Paññā olarak kısalttı ve o andan itibaren sadece Ajaan Paññā olarak tanındı. Sonraki 41 yıl boyunca Ajaan Mahā Bua’nın yakın bir öğrencisi olarak kaldı. Kuzeydoğu Tayland’ın ücra ormanlarında yaşamanın zorluklarına katlanabilmesinin başlıca nedeninin Ajaan Mahā Bua’ya ve onun öğretim yöntemlerine duyduğu güçlü inanç olduğunu söyledi. İklim sıcak ve rahatsız ediciydi, yemekler basit ve kabaydı, aşılması gereken bir dil engeli vardı ve kaynayan ayak bileği onu sınırlı hareket kabiliyetiyle baş başa bıraktı; ancak öğretmene olan inancı ve uygulamadaki azmi kalbini güçlendirdi. Ajaan Paññā’nın zihni doğal olarak bilgeliğe eğilimliydi ve bu da meditasyonda hızla ilerlemesini sağladı. Ajaan Mahā Bua’nın dikkatli rehberliğinin faydasıyla, Dhamma anlayışı derinleşti ve her geçen yıl daha kapsamlı hale geldi.
1965 yılında Ajaan Mahā Bua’nın ısrarı üzerine Ajaan Paññā, Dhammayut Nikāya’ya yeniden atandı. Müstakbel Sangharāja-Somdet Phra Ñānasamvāra’nın önderliğinde, o yılın 22 Haziran’ında Wat Boworniwes’te yeniden göreve başladı.
Ajaan Paññā çok ince ve rafine bir doğaya sahipti. Pratiği her türlü övgünün ötesindeydi. Her zaman soğukkanlı ve ihtiyatlıydı ve yaptığı her şeyde bilgelik sergiliyordu. Sadece kendini sonuna kadar geliştirmekle kalmadı, örnek yaşamı ve uygulamaları dünyanın dört bir yanından pek çok insanı etkiledi. Başlangıçtan itibaren Ajaan Mahā Bua’nın yazılarını İngilizceye çevirmek için yorulmadan çalıştı ve dünya çapında ücretsiz olarak dağıtılan çeviriler yayınladı. Yavaş yavaş birçok ülkeden kendisiyle tanışmak için Tayland’a gelen Budistler için bir güç ve ilham kaynağı haline geldi. Bu özellikle de onun gelişinden sonra Baan Taad Orman Manastırı’ndaki Sangha’ya katılan Batılı bhikkhular için geçerlidir. Bu keşişleri eğitme görevine her zaman özverili bir bağlılık göstermiş ve keşişler de Budizm’i doğru şekilde uygulayabilmeleri için her zaman ona güvenmişlerdir.
1974’te English Sangha Trust, Ajaan Mahā Bua’yı orada bir Theravada Sangha kurmaya çalışmak amacıyla Londra, İngiltere’yi ziyaret etmeye davet etti. Ajaan Paññā hocasına Londra’da eşlik etti ve burada Ajaan Mahā Bua’nın Dhamma öğretisinin özünü Budist inançlılara aktarmaya yardımcı oldu. Bu, Ajaan Paññā’nın İngiltere’ye son dönüşü olacaktı. Fakat, o sırada herhangi bir Sangha kurulmamış olsa da, ilham verici varlıkları gelecekteki İngiliz Sangha’sının temelini attı.
Mühendislik bilgisi manastır için değerli bir varlık haline geldi. Geldiği andan itibaren Baan Taad Orman Manastırı’nda yürütülen hemen hemen her inşaat projesinde yer almış, çoğu zaman projeyi tasarlamış ve inşaatı bizzat denetlemiştir. Ajaan Mahā Bua onun bilgeliğine ve mühendislik becerilerine o kadar çok güvenirdi ki bu konularda Ajaan Paññā’nın kararlarını nadiren sorgulardı. Mühendislik ister elektrik ister mekanik, ister yapısal ister elektronik olsun, hepsinde kendi inisiyatifiyle ustalaşmış ve bunları keşiş arkadaşlarını sürekli hayrete düşüren bir beceri ve zarafetle uygulayabilmişti. Baan Taad Orman Manastırı’nın basit bir orman manastırından gelişen bir manastır merkezine dönüşmesinin kolaylığı, Ajaan Paññā’nın geleneklerini ve meditasyon ortamını korurken bir orman manastırının kaynaklarını yönetme becerisinin bir kanıtıdır.
2003 yılının Eylül ayında, sonunda ölümüne neden olacak bir hastalığın ilk belirtileri ortaya çıktı. Kendisine kolon kanseri teşhisi kondu ve doğal bitkisel ilaçlarla tedavi etmeye karar verdi. Durumundan etkilenmemiş görünüyordu ve ilaçların işe yaradığından oldukça emindi. Takip eden dokuz ay boyunca kanser yavaş yavaş gerilemiş gibi göründü, ancak 2004 yılının Haziran ayında yeniden ortaya çıktı ve hızla yayılmaya başladı. Ölüm yaklaştıkça büyük bir soğukkanlılık gösterdi ve vücudunun kötüleşen durumu için hiçbir zaman endişe göstermedi. Ajaan Paññā 18 Ağustos 2004 günü sabah saat 8:30’da tam bir sükûnet içinde hayata veda etti. 79’uncu doğum gününe iki ay kalmıştı. Yaşadığı gibi öldü – kalbi saf ve sade bir şekilde huzur içindeydi.
Ajaan Paññā’nın kalıntıları on gün sonra Baan Taad Orman Manastırında yakıldı. Cenaze töreni o zamana kadar orada düzenlenen en büyük etkinlikti – 4.000’den fazla keşiş de dahil olmak üzere son saygılarını sunmak için tahminen 50.000 kişi katıldı. Yakıldığı gün olağanüstü bir şey oldu. Gökyüzü açık ve bulutsuzdu. Yine de, üç ayrı olayda, masmavi gökyüzünde dairesel bir gökkuşağı belirdi ve her seferinde güneşi büyük, parlak bir hale gibi çevreledi. Gökkuşağı ilk olarak tabutu cenaze ateşine yerleştirilirken belirdi; daha sonra hayat hikâyesi okunurken tekrar belirdi; ve üçüncü kez Ajaan Mahā Bua cenaze ateşini yakarken belirdi. Sanki Ajaan Paññā’nın manevi kazanımının gücü, herkesin tanık olması için erdeminin derinliğini ve inceliğini yansıtması için bu görüntüyü tetiklemişti. Ajaan Paññā’nın derin ruhani uyanışının bu canlı tanıklığı, nezaketi ve alçakgönüllülüğü varlığından tüm duyarlı evreni kuşatmak için yumuşak bir şekilde yayılan bir keşişin yaşamına ve uygulamasına fevkalade zarif bir son verdi.
Ajaan Paññāvaddho’nun tam biyografisi için lütfen okuyunuz Sıra Dışı Bilgelik: Ajaan Paññāvaddho’nun Hayatı ve Öğretileri web sitemizin İngilizce Kitaplar bölümünde.
Ajaan Mahā Bua’nın Ajaan Paññāvaddho Hakkındaki Methiyesi
VENERABLE AJAAN PAÑÑĀVADDHO, 1963 yılında Baan Taad Orman Manastırı’na gelen ve hayatının geri kalanında burada kalan İNGİLİZ BİR MONK’tu. Sadece kendini sonuna kadar geliştirmekle kalmadı, hayatı aynı zamanda dünyanın her yerinden insanlara büyük fayda sağlayan bir hayat oldu. Burada kalmaya başladığı günden itibaren, bilgeliğine saygı duyan pek çok ülkeden Budist için bir güç ve ilham kaynağı haline geldi. Varlığı yıllar boyunca sayısız insanın hayatına dokundu.
Bu durum özellikle onun gelişinden bu yana Baan Taad Orman Manastırı’na gelen Batılı keşişler için geçerlidir. Bu keşişleri eğitme görevine her zaman özverili bir bağlılık göstermiştir. Budizm’i pratik etmenin doğru yolunu öğretmek için her zaman Ajaan Paññā’ya güvenmişlerdir. Keşiş olarak atanmak ve Buda’nın Asil Yolunu izlemek üzere Tayland’a gelen Batılılar için bir örnek ve akıl hocası olarak hareket etmiştir.
Ajaan Paññā 18 Ağustos günü sabah 8:30’da vefat etti. Baan Taad Orman Manastırı onun varlığından pek çok şekilde yararlandı. Ajaan Paññā, elektrik ve mekanikle ilgili her konuda çok geniş bilgiye sahip eğitimli bir mühendisti. Ona ne zaman bir makine parçası hakkında soru sorsam – ister araba, ister tren, ister uçak ya da yörüngedeki uydu olsun – her zaman cevabı bilirdi. Ona bunları kendisinin yapıp yapamayacağını sorduğumda, prensipte nasıl çalıştıklarını anlamasına rağmen, yapımlarının bir fabrika ve büyük bir işgücü gerektirdiğini söyledi. Tek bir kişi asla hepsini yapamazdı. Bu çok zekice bir cevaptı. Mühendislik bilgisi bize onun bir nükleer bilimci olması gerektiği izlenimini verdi. Açık ve tutarlı açıklamalar yaparken hiç şaşırmadığı için, bu konularda bilinmesi gereken her şeyi bildiğini hissettik.
Bazen manastırda birinin arabası bozulurdu. Ajaan Paññā hemen tamir ederdi, böylece sahibi arabasını eve götürebilirdi. Saatleri, teypleri ve radyoları tamir etme konusunda uzmandı. Manastırda bu şeylerin tamirinde yardıma ihtiyacı olanlar her zaman Ajaan Paññā’ya başvururdu ve o da onları asla hayal kırıklığına uğratmazdı. Baan Taad Orman Manastırı’nın onun varlığından pek çok yönden yararlandığını söylememin bir nedeni de budur.
Daha derin bir düzeyde, Ajaan Paññā büyük bir iletişimciydi. Baan Taad Orman Manastırı’na gelen tüm yabancılara talimat vermekten ve onları eğitmekten sorumluydu. Bu bakımdan ölümü manastırımız için çok büyük bir kayıptır. Mühendislik becerileri, öğretmenlik becerileri kadar özlenmeyecektir. Yabancı ziyaretçileri kabul eden ilk kişi her zaman o olmuştur ve ziyaretçiler kendilerine rehberlik etmesi için onun bilgeliğine güvenmişlerdir. Budizm hakkındaki öğretileri kapsamlı ve her zaman doğruydu.
Ajaan Paññāvaddho, pratik yapan bir keşişe yakışır şekilde sakin ve huzurlu bir şekilde öldü. Zihinsel durumu mükemmeldi ve suçlanamazdı. Kalbinde gerçekten güçlü bir ruhani temel geliştirmişti. Bundan hiç şüphem yok. Vefat ettiğinde, sessiz bir asaletle gitti. Cenaze işlemlerinin tüm sorumluluğunu ben üstlendim.
Ajaan Paññā bana bir pişmanlığı olduğunu söyledi. Dünyevi meseleler söz konusu olduğunda bu kadar zeki olan Batılıların ruhani meseleler söz konusu olduğunda aptal olmalarının utanç verici olduğunu söyledi. Buda’nın Öğretisi dünyanın sunduğu her şeyden daha üstün olmasına rağmen, çok az Batılı bunu öğrenmek için çaba sarf ediyor. Bunun kendi kammaları, kendi talihsizlikleri olduğunu düşünüyordu. İnsanlar zekalarını yalnızca maddi amaçlar için kullandıklarında, gerçek öze ilişkin konularda cahil kalırlar – ruhani açıdan çok zayıf ve aptaldırlar. Bunun onların gerçek talihsizliği olduğunu düşünüyordu. Ve tamamen haklıydı.
Dünyevi zekâyı Dhamma’nın bilgeliğiyle bir tutmak mümkün değildir. Kirleticiler bir şeydir, Dhamma ise başka bir şeydir. Ajaan Paññā bana zeki insanların dünyadan uzaklaşıp dikkatlerini Budizm pratiğine verdiklerini görmek istediğini söylemişti. Eğer bu insanlar Budist meditasyonu uygularlarsa, içinde yaşadığımız dünyaya büyük fayda sağlayabilirlerdi. Asıl üzüntüsü bu kadar az kişinin ilgi göstermesiydi. Onları bir açıdan çok zeki, başka bir açıdan da çok cahil olarak görüyordu.
Ajaan Paññā çok ince ve zarif bir doğaya sahipti. O kınanamaz biriydi. Onu tanıdığım süre boyunca, onu azarlamak için hiçbir nedenim olmadı – asla. Her zaman soğukkanlı ve ihtiyatlıydı ve yaptığı her şeyde bilgelik sergilerdi. Ölümü her yerdeki sadık Budistler için bir kayıptır.
Ajaan Mahā Bua
AJAAN MAHĀ BUA’NIN KENDİ KELİMELERİYLE HİKAYESİ:
Annem olağanüstü sabırlı ve özverili bir kadındı. Bana, dünyaya getirdiği on altı çocuk arasında anne karnında en çok sorun çıkaranın ben olduğumu söylemişti. Ya karnında o kadar hareketsizmişim ki çoktan ölmüş olmam gerektiğini düşünmüş ya da o kadar şiddetli bir şekilde çırpınıyormuşum ki ölümün eşiğinde olduğumu düşünmüş. Doğuma yaklaştıkça, bu aşırılıklar daha da kötüleşti.
Ben doğmadan hemen önce annem ve babam hayırlı bir rüya görmüşler. Babam rüyasında, ucu sivri, fil dişi saplı ve gümüş bir kılıf içinde çok keskin bir bıçak aldığını görmüş. Babam çok memnun olmuş.
Annem ise rüyasında bir çift altın küpe aldığını gördü, o kadar güzellerdi ki onları takıp aynada kendini seyretme isteğine karşı koyamadı. Ne kadar çok bakarsa, küpeler onu o kadar çok etkilemiş.
Büyükbabam bu iki rüyayı, hayatımın akışının iki uçtan birini izleyeceği şeklinde yorumladı. Eğer kötülük yolunu seçersem, zamanımın en korkulan suçlusu olacaktım. Karakterim o kadar korkutucu olacaktı ki, sonunda eşi benzeri görülmemiş cüretkârlıkta ve vahşilikte bir suç patronu olacaktım ve asla canlı yakalanıp hapsedilmesine izin vermeyecek, ormanda saklanıp yetkililerle ölümüne savaşacaktım.
Diğer uçta, erdem yolunu seçseydim, iyiliğim eşsiz olurdu. Budist rahip olarak atanmak ve dünya için bir erdem alanı olmak zorunda kalırdım.
Büyüdüğümde benden büyük tüm erkeklerin evlendiğini fark ettim ve ben de bunu istediğimi düşündüm. Bir gün yaşlı bir falcı arkadaşımın evini ziyarete geldi. Sohbet sırasında arkadaşım ağzından kaçırarak keşiş olmak istediğini söyledi. Yaşlı adam biraz sinirlenmiş görünüyordu ve sonra çocuğun elini görmek istedi.
“Gerçekten keşiş olup olmayacağını anlamak için avucundaki çizgilere bir göz atalım. Oh! Şuna bak! Senin rahip olmana imkan yok.”
“Ama ben gerçekten papaz olmak istiyorum!”
“Asla olmaz! Önce sen evleneceksin.”
O sırada evlenmeyi umduğum için aniden yaşlı adama kısmetimi sorma isteği duydum. Papaz olmak gibi bir niyetim yoktu. Elimi uzattığımda, yaşlı adam elimi tuttu ve haykırdı: “İşte bu adam papaz olacak!”
“Ama ben evlenmek istiyorum.”
“Olmaz! Senin papazlık sıran dolu. Çok geçmeden bir keşiş olacaksın.”
Yüzüm kızardı çünkü keşiş olmak gibi bir niyetim yoktu. Bir karım olsun istiyordum.
Gerçekten çok garipti. Ondan sonra, ne zaman bir kızla evlenmeyi düşünsem, bunu engelleyecek bir engel ortaya çıkıyordu. Hatta papaz olduktan sonra, daha önce aşık olduğum bir kız beni manastırda aramaya geldiğinde, başka bir yere taşındığımı öğrenince kıl payı kurtuldum. Beni zamanında yakalayabilseydi, kim bilir…
Büyürken keşiş olmak gibi özel bir arzum yoktu. Dikkatimi bu konuya vermem biraz zaman aldı. Yirmi yaşımdayken ciddi şekilde hastalandım, o kadar hastaydım ki ailem sürekli başucumda oturuyordu. Fiziksel semptomlarım çok şiddetliydi. Aynı zamanda, papaz olup olmama kararı da zihnimde ağır bir yük oluşturuyordu. Ölüm Tanrısı’nın bana yaklaştığını hissediyordum. Tüm hayatım bir denge içindeymiş gibi görünüyordu.
Annem ve babam konuşmaya cesaret edemeyerek endişeyle yanımda oturuyorlardı. Genelde çok konuşkan olan annem orada öylece oturup ağlıyordu. Sonunda babam da gözyaşlarını tutamadı. İkisi de o gece öleceğimi düşünüyordu. Annemle babamın çaresizlik içinde ağladığını görünce, bu hastalıktan kurtulursam onların iyiliği için Budist bir keşiş olacağıma dair ciddi bir yemin ettim. Sanki yoğun kararlılığıma yanıt olarak semptomlarım yavaş yavaş kaybolmaya başladı; şafak söktüğünde tamamen yok olmuşlardı. O gece beklendiği gibi ölmek yerine tamamen iyileştim.
Ancak iyileşmemin ardından kararlılığımın yoğunluğu azaldı. İçimdeki erdem bana atama yapmak için ciddi bir söz verdiğimi hatırlatıp duruyordu, öyleyse neden erteliyordum? Kararımı yerine getirmedeki başarısızlığımı kabul etmeme rağmen birkaç ay kararsızlık içinde geçti. Neden hâlâ atanmamıştım? Atanmaktan başka seçeneğim olmadığını biliyordum. Ölümün Efendisi ile yaptığım anlaşmayı onurlandırmak zorundaydım: kardinallik karşılığında hayatım. Atanmanın kaçınılmaz olduğunu isteyerek kabul ettim. Bundan kaçınmaya çalışmıyordum ama bir katalizöre ihtiyacım vardı. O katalizör annemle yaptığım samimi bir tartışma sırasında geldi. Hem o hem de babam papaz olmam için bana yalvarıyorlardı. Sonunda onların gözyaşları beni hayat yolumu belirleyen kararı vermeye zorladı.
Babam benim imamlık yapmamı o kadar çok istiyordu ki ağlamaya başladı. Babam ağlamaya başlar başlamaz irkildim. Babamın gözyaşları küçük bir mesele değildi. Kararımı kesinleştirmeden önce üç gün boyunca babamın gözyaşları üzerinde düşündüm. Üçüncü günün sonunda anneme yaklaştım ve cübbeyi giyme niyetimi açıkladım, buna istediğim zaman cübbeyi bırakma özgürlüğüne sahip olmam şartını da ekledim. Soyunmam yasaklanırsa papaz olamayacağımı açıkça belirttim. Ama annem çok zekiydi. Eğer takdis töreninden hemen sonra, törene katılan herkesin önünde soyunmak istersem buna itiraz etmeyeceğini söyledi. Beni orada sarı cüppeler içinde görmekten memnun olacaktı. Tek istediği buydu. Elbette, tüm köyün katıldığı bir törende kim hemen başrahibin önünde soyunacak kadar aptal olabilirdi ki? Annem bu konuda beni kolayca alt etti.
Mezuniyetimden kısa bir süre sonra Buda’nın yaşam öyküsünü okumaya başladım ve bu da kalbimde hemen güçlü bir inanç duygusu uyandırdı. Buda’nın Aydınlanmaya erişmek için verdiği mücadeleden o kadar etkilendim ki okurken gözyaşlarım yanaklarımdan süzüldü. Buda’nın ulaştığı seviyenin kapsamı üzerine düşünmek, içimde acılardan kurtulmaya yönelik ateşli bir arzu uyandırdı. Bu amaç doğrultusunda, Buda’nın öğretilerini uygulamaya koymak için bir hazırlık olarak resmen çalışmaya karar verdim. Bu amaçla, Pāli çalışmalarının üçüncü sınıfını tamamlamak için ciddi bir yemin ettim. Üçüncü seviye Pāli sınavlarını geçer geçmez, uygulama yolunu takip etmeyi planladım. Daha fazla çalışmaya veya daha yüksek seviyeler için sınavlara girmeye niyetim yoktu.
Sınavlara girmek için Chiang Mai’ye gittiğimde, tesadüfen Saygıdeğer Ajaan Man benimle aynı zamanda Chiang Mai’deki Wat Chedi Luang’a geldi. Onun orada kaldığını öğrenir öğrenmez sevinçten havalara uçtum. Ertesi sabah sadaka turumdan döndüğümde, başka bir keşişten Ajaan Man’ın sadaka için belirli bir yoldan ayrıldığını ve aynı yoldan geri döndüğünü öğrendim. Bu beni onu görmek için daha da heveslendirdi. Onunla yüz yüze görüşemesem bile, gitmeden önce bir anlığına da olsa onu görmek beni mutlu edecekti.
Ertesi sabah, Ajaan Man sadaka turuna çıkmadan önce, sadaka için erkenden dışarı çıktım ve sonra odama döndüm. Oradan, onun döneceği yolu gözledim ve çok geçmeden geldiğini gördüm. Onu uzun zamandır görmek istemenin verdiği bir özlemle, saklandığım yerden dışarı bakarak onu bir an için görebildim. Onu gördüğüm anda içimde tam bir inanç duygusu uyandı. Artık bir Arahant gördüğüm için, bir insan olarak doğumumu boşa harcamadığımı hissettim. Kimse bana onun bir Arahant olduğunu söylememiş olsa da, onu gördüğüm anda kalbim buna kesin olarak ikna oldu. Aynı zamanda, tarif edilmesi zor ani bir sevinç hissi üzerime çöktü ve tüylerim diken diken oldu.
Pāli sınavlarımı geçtikten sonra, yeminim doğrultusunda meditasyon yapmak için kırsal kesime gitme niyetiyle Bangkok’a döndüm. Ancak Bangkok’a vardığımda, öğretmenim olan kıdemli keşiş kalmam için ısrar etti. Pāli çalışmalarımı ilerlettiğimi görmekle yakından ilgileniyordu. Kaçmak için bir yol bulmaya çalıştım çünkü Pāli sınavlarımı geçtiğim anda yeminimin koşullarının yerine geldiğini hissettim. Hiçbir koşul altında Pāli sınavlarının bir sonraki seviyesine çalışmayacak veya girmeyecektim.
Doğruluğa değer vermek benim mizacımdır. Bir kez yemin ettim mi, bozmam. Hayata bile bir yemin kadar değer vermem. Bu yüzden şimdi pratik yapmak için bir yol bulmalıydım. Şans eseri, o kıdemli keşiş aniden taşraya davet edildi, bu da bana o yokken Bangkok’tan ayrılma şansı verdi. O orada olsaydı, kaçmak benim için zor olurdu, çünkü ona birçok yönden borçluydum ve muhtemelen ona karşı öyle bir hürmet hissederdim ki, ayrılmakta zorluk çekerdim. Ama şansımı görür görmez, o gece bir yemin etmeye karar verdim ve ayrılma kararlılığımı pekiştirmek için Dhamma’dan bir alamet istedim.
İlahilerimi bitirdikten sonra yeminimi ettim: yeminimin özü şuydu: eğer daha önceki yeminim doğrultusunda meditasyona gitmem sorunsuz geçecek ve arzularımı yerine getirecekse, meditasyonda ya da rüyamda bana alışılmadık bir vizyonun görünmesini istedim. Ama eğer pratik yapma şansım reddedilirse ya da dışarı çıktığımda hayal kırıklığına uğrarsam, imgelemin neden hayal kırıklığına uğrayacağımı göstermesini istedim. Öte yandan, eğer ayrılışım arzularımı gerçekleştirecekse, vizyonun olağanüstü garip ve şaşırtıcı olmasını istedim. Bununla birlikte meditasyon yapmak için oturdum. Meditasyon yaptığım uzun süre boyunca hiçbir görü belirmeyince dinlenmek için durdum.
Ancak uykuya dalar dalmaz, rüyamda uçsuz bucaksız bir göksel metropolün üzerinde zahmetsizce süzüldüğümü gördüm. Altımda göz alabildiğine uzanan son derece etkileyici bir manzara vardı. Tüm evler kraliyet saraylarına benziyordu ve sanki som altından yapılmışlar gibi güneş ışığında pırıl pırıl parlıyorlardı. Metropolün etrafında üç kez süzüldüm ve sonra yeryüzüne döndüm. Dünyaya döner dönmez uyandım. Saat sabahın dördüydü. Kalbimde bir dolgunluk ve memnuniyet hissiyle hemen kalktım, çünkü metropolün etrafında süzülürken gözlerim birçok garip ve şaşırtıcı manzarayla kamaştı. Kendimi mutlu hissettim ve görüşümden çok memnun oldum. Umutlarımın gerçekleşeceğinden emin olduğumu düşündüm. Daha önce hiç bu kadar şaşırtıcı ve yeminimle bu kadar güzel örtüşen bir vizyon görmemiştim. O gece gördüğüm imgeleme gerçekten hayret ettim. Ertesi sabah erkenden manastırdan sorumlu kıdemli keşişten izin almaya gittim ve o da bana gitmem için izin verdi.
Çalışmalarımın en başından beri çok ciddi ve kararlıydım – çünkü ben böyle bir insanım. Oyun oynamam. Bir duruş sergilediğimde, öyle olması gerekir. Pratik yapmaya başladığımda omuz çantamda yalnızca bir kitap – Pāṭimokkha – vardı. Artık yolun tamamı ve sonuçların tamamı için çabalayacaktım. Her şeyimi vermeyi planlıyordum – hayatımı vermeyi. Acı çekmekten kurtulmaktan başka bir şey ummayacaktım. Bu yaşamda o özgürlüğe ulaşacağımdan emindim. Tek istediğim birinin bana yolların, meyvelerin ve Nibbāna’nın hâlâ ulaşılabilir olduğunu göstermesiydi. Hayatımı o kişiye ve Dhamma’ya hiçbir şeyi esirgemeden verirdim. Eğer bu ölüm anlamına gelseydi, meditasyon yaparken ölürdüm. Cahilce bir inzivada ölmezdim. Kalbim taştan bir direk gibi sabitlenmişti.
Sonraki yağmurları Nakhon Ratchasima eyaletinin Cakkaraad bölgesinde geçirdim, çünkü Ajaan Man’a yetişememiştim. Oraya varır varmaz, hem gece hem gündüz pratik yaparak çabalarımı hızlandırmaya başladım; ve kalbimin samādhi’nin dinginliğine ulaşması uzun sürmedi. Oturma ve yürüme meditasyonu dışında başka bir iş yapmak istemiyordum, bu yüzden samādhi’m gerçekten sağlam olana kadar kendimi zorladım.
Bir gün, tam zihnim sakinleşip konsantre olmuşken, meditasyonumda bir görüntü belirdi. Beyaz cüppeli bir feragatçının yaklaşıp yaklaşık 6 fit önümde durmasını izledim. Elli yaşlarında, kusursuz giyimli ve alışılmadık derecede açık tenli, etkileyici görünümlü bir adamdı. Ben ona bakarken ellerine baktı ve parmaklarıyla saymaya başladı. Dokuza ulaşana kadar her seferinde bir parmağını saydı, sonra bana baktı ve “Dokuz yıl içinde erişeceksin” dedi.
Daha sonra bu vizyonun anlamı üzerinde düşündüm. Gerçekten arzu ettiğim tek kazanım acı çekmekten kurtulmaktı. O zamana kadar yedi yıldır papazlık yapıyordum ve iki yıl daha bunu başarmam için yeterli zamanın olması pek mümkün görünmüyordu. Elbette bu kadar kolay olamazdı. Pratiğe başlamak için ayrıldığım yıldan itibaren saymaya başlamaya karar verdim. Bu hesaba göre, hedefime dokuz yıl sonra, on altıncı inziva dönemimde ulaşmam gerekiyordu. Eğer vizyon gerçekten de kehanetse, bu zaman dilimi oldukça makul görünüyordu.
Sonunda Saygıdeğer Ajaan Man’a ulaştığımda, bana Dhamma’yı sanki doğrudan kalbinden geliyormuş gibi öğretti. Asla “Şöyle olabilir” veya “Şöyle gibi görünüyor” kelimelerini kullanmazdı çünkü bilgisi doğrudan kişisel deneyiminden geliyordu. Sanki sürekli “Tam burada. Tam burası.” Yollar, meyveler ve Nibbāna neredeydi? “Tam burada. Tam burada.” Kalbim ikna olmuştu, gerçekten ikna olmuştu. Böylece ciddi bir yemin ettim: Hâlâ hayatta olduğu sürece, onu öğretmenim olarak bırakmayacaktım. Nereye gidersem gideyim, ona dönmek zorundaydım. Bu kararlılıkla meditasyon çabalarımı hızlandırdım.
Birkaç gece sonra, bir başka şaşırtıcı imgelem gördüm. Rüyamda tamamen giyiniktim, kasemi ve şemsiye çadırımı taşıyordum ve ormanda aşırı büyümüş bir patikayı takip ediyordum. Yolun her iki tarafı da diken ve çalı yığınından oluşuyordu. Tek seçeneğim, nereye gideceğime dair bir ipucu verecek kadar az bir patika olan izi takip etmeye devam etmekti.
Kısa bir süre sonra kalın bir bambu kümesinin patikanın karşısına düştüğü bir noktaya ulaştım. Hangi yönden devam edeceğimi göremiyordum. Her iki tarafta da etrafından dolaşmanın bir yolu yoktu. Onu nasıl geçecektim? Sonunda bir açıklık görene kadar bir oraya bir buraya baktım, tam patika boyunca küçük bir açıklık, sadece kasemle birlikte sıkışarak geçmeme yetecek kadar.
Başka bir seçenek olmadığı için dış bornozumu çıkardım ve düzgünce katladım. Kase askısını omzumdan çıkardım ve kasemi askısından sürükleyerek ve şemsiye çadırımı arkamdan çekerek açıklıktan sürünerek geçtim. Kasemi, şemsiye çadırımı ve bornozumu arkamda sürükleyerek zorla geçmeyi başardım; ama bu son derece zordu. Sonunda kurtulana kadar uzun süre uğraştım. Sonra kâsem gelene kadar kâsemi çektim. Şemsiye çadırımı ve bornozumu çektim ve onlar da içeri girdi. Her şey güvenli bir şekilde geçer geçmez tekrar bornozumu giydim, kasemi omzuma astım ve kendi kendime “Artık devam edebilirim” dedim.
Aşırı büyümüş patikayı 100 metre daha takip ettim. Sonra yukarı baktığımda birdenbire uçsuz bucaksız bir boşluktan başka bir şey göremedim. Önümde büyük bir okyanus görünüyordu. Karşıya baktığımda başka bir kıyı görmedim. Tek görebildiğim durduğum kıyı ve uzakta, ufkun kenarında siyah bir leke gibi duran küçük bir adaydı. O adaya doğru gitmeye kararlıydım. Suyun kenarına doğru yürür yürümez bir tekne kıyıya yanaştı ve ben de bindim. Kayıkçı benimle hiç konuşmadı. Kasemi ve diğer eşyalarımı tekneye koyup oturur oturmaz, tekne benim tek kelime etmeme gerek kalmadan adaya doğru yola çıktı. Nasıl oldu bilmiyorum. Sadece adaya doğru hızlandı. Herhangi bir çalkantı ya da dalga yok gibiydi. Sessizce süzülerek bir anda vardık – çünkü ne de olsa bu bir rüyaydı.
Adaya varır varmaz eşyalarımı tekneden çıkardım ve karaya çıktım. Tekne, ben kayıkçıya tek kelime bile etmeden hemen gözden kayboldu. Kasemi omzuma attım ve adaya tırmandım. Ajaan Man’ı küçük bir bankta oturmuş, betel cevizi döverken ve beni ona doğru tırmanırken izlerken görene kadar tırmanmaya devam ettim. “Mahā,” dedi, “buraya nasıl geldin? Ne zamandan beri birileri bu yoldan geliyor? Buraya gelmeyi nasıl başardın?”
“Tekneyle geldim.”
“Oho. Bu patika gerçekten zor. Kimse o yoldan gelerek hayatını riske atmaya cesaret edemez. Pekala o zaman. Madem buradasın, benim için betelimi döv.” Bana betel döveceğini uzattı ve ben de dövmeye başladım – tak, tak, tak. İkinci ya da üçüncü vuruştan sonra uyandım. Biraz hayal kırıklığına uğramış hissettim. En azından nasıl bittiğini görmek için rüyaya devam edebilmeyi diledim.
Ertesi sabah görümü Ajaan Man’a anlatmaya gittim. Çok iyi yorumladı. “Bu rüya,” dedi, “çok hayırlı. Uygulaman için kesin bir model gösteriyor. Uygulamayı rüyanda gördüğün şekilde takip et. Başlangıçta son derece zor olacak. Elinizden gelenin en iyisini yapmalısınız. Geri çekilmeyin. Bambu yığınını aştığınız başlangıç kısmı: işte zor olan kısım budur. Zihin ilerleme kaydedecek ama tekrar tekrar geri kayacaktır. Bu yüzden elinizden gelenin en iyisini yapın. Asla geri çekilmeyin. Bunu bir kez aştığınızda, her şey ardına kadar açılır. Sorunsuz bir şekilde güvenlik adasına ulaşacaksınız. Zor kısım bu değil. Zor kısım burada, başlangıçta.”
Onun sözlerini ciddiye alarak, yenilenmiş bir gayretle meditasyonuma odaklandım. O zamana kadar samâdhi’m bir yılı aşkın süredir düzensizdi, bu nedenle meditasyon pratiğim sürekli inişli çıkışlıydı. Tekrar tekrar tam güce ulaşıyor ama sonra yine eskisi gibi kötüleşiyordu. Nisan ayına kadar yeni bir yaklaşım buldum, meditasyon temama konsantrasyonumu gerçekten sağlamlaştıran yeni bir şekilde odaklandım. O noktadan sonra bütün gece meditasyonda oturabildim. Zihnim tamamen sakinleşebildi ve bu da çabalarımı hızlandırmaya devam etmemi sağladı. Öngörümün öngördüğü uygulamanın başlangıç aşamalarındaki zorluklardan bahsetmişken: zihni kontrol altına almak için sürekli mücadele etmek benim için en zor kısımdı.
Bir gün – Ajaan Man’a karşı son derece temkinli olduğum bir dönemde – günün ortasında uzandım ve uyuyakaldım. Ben uyurken, Ajaan Man rüyamda belirdi ve beni azarladı: “Neden bir domuz gibi uyuyorsun? Burası domuz çiftliği değil! Keşişlerin domuz olma sanatını öğrenmek için buraya gelmesine müsamaha göstermeyeceğim. Burayı domuz ahırına çevireceksin!” Sesi sert ve tehditkâr bir şekilde böğürüyor, beni korkutuyor ve irkilerek uyanmama neden oluyordu. Sersemlemiş ve titreyerek, onu görmeyi umarak başımı kapıdan dışarı uzattım. Genelde ondan çok korkardım zaten; ama buna rağmen kendimi onunla kalmaya zorlamıştım. Nedeni basitti: Yapılacak doğru şey buydu. Ayrıca, benim gibi domuzlar için etkili bir panzehiri vardı. Panik içinde her yöne baktım ama onu hiçbir yerde göremedim. Ancak o zaman biraz daha rahat nefes almaya başladım.
Daha sonra fırsat bulduğumda Ajaan Man’a olanları anlattım. Rüyamı çok zekice ve rahatsızlığımı giderecek şekilde açıkladı: “Kısa bir süre önce bir öğretmenle yaşamaya başladın ve başarılı olmak için gerçekten kararlısın. Rüyan basitçe ruh halini yansıtıyordu. Domuz gibi davrandığın için seni azarlayan Dhamma, keşişliğe ve dine domuz benzeri eğilimler getirmemen için seni uyarıyordu.”
Bunu takiben, daha gayretli olmak için her fırsatı değerlendirdim. Buraya geldiğimden beri Ajaan Man’ın çileci uygulamalar hakkında – sadaka turunda sadece alınan yiyeceği kabul etme uygulaması gibi – çok şey anlattığını duymuştum. Kendisi de bu uygulamalara riayet etme konusunda çok katıydı. Ben de yağmur inzivası sırasında özenle sürdürdüğüm özel çileci uygulamaları üstlenmeye yemin ettim. Sadece sadaka turum sırasında aldığım yiyecekleri yemeye yemin ettim. Birisi kaseme turumda aldığım yiyeceklerden başka bir yiyecek koymaya kalkarsa, kabul etmeyecek ve onunla ilgilenmeyecektim. Prensiplerimden ödün vermek istemiyordum, bu yüzden kimsenin kaseme yiyecek koyarak çileci uygulamamı mahvetmesine izin vermezdim – tüm kalbimle saygı duyduğum Ajaan Man hariç. Onunla birlikte, uygun gördüğü zaman çanağıma yemek koymasına izin verirdim.
Sadaka turumdan döndüğümde, yemeyi planladığım az miktarda yiyeceği alarak hızlıca kabımı düzene koyardım – çünkü yağmurlar sırasında asla doyasıya yemezdim. Beni doyuracak miktarın yalnızca yüzde 60 ila 70’ini almaya karar verdim. Böylece gıda tüketimimi yüzde 30 ila 40 oranında azalttım. Her zaman grupla ilgili görevlerim olduğu için tamamen yemeksiz kalmak uygun değildi. Ben de gruptaki kıdemli keşişlerden biri gibiydim, bir nevi perde arkası gibiydim; ama bunu asla belli etmezdim. Manastır topluluğu içinde barış ve düzeni sağlamakla ilgileniyordum. Çok fazla kıdemim yoktu – on yıldan biraz fazla – ama Ajaan Man keşişlere ve acemilere göz kulak olmama yardım etme konusunda bana güvenecek kadar nazikti.
Kasemi düzene soktuktan sonra koltuğumun arkasına, duvarın dibine, bir direğin yanına yerleştirdim. Kapağını kapattım ve kimsenin içine yiyecek koymayacağından iki kat emin olmak için üzerini bir bezle örttüm. Ama Ajaan Man kaseme yemek koyduğunda, bunu yapmanın zekice bir yolunu buldu. Onun için hazırladığım yemeği ona verdikten ve yerime döndükten sonra; kutsamamızı söyledikten sonra ve yemeğimizi düşündüğümüz sessizlik döneminde – işte o zaman bunu yapardı: tam yemek üzereyken.
O zamanlar, bu riayetin eksik kalmasına izin vermemeye kesinlikle kararlıydım. Pratiğimin hem harfiyen yerine getirilmesi hem de ona sadık kalma kararlılığımın ruhu bakımından eksiksiz olmasını istiyordum. Ancak Ajaan Man’a olan sevgim ve saygım nedeniyle, kendimi rahat hissetmesem de hediyelerini kabul ettim. Ama muhtemelen bu uygulamayı yerine getirme yeminimde gizlenen bir gurur olduğunu gördü, bu yüzden bana düşünecek bir şeyler vermek için biraz bükülmesine yardımcı oldu ve böylece beni görüşlerimde çok katı olmaktan caydırdı. Uygulamadaki bir ilke ile kalpteki bir ilke arasındaki fark burada yatmaktadır. Katı bir uygulamayı takip etme konusundaki ciddiyetimde haklıydım; ama aynı zamanda, bundan daha yüksek ve daha ince olan Dhamma seviyeleri açısından hatalıydım.
Kendimi Saygıdeğer Ajaan Man ile karşılaştırdığımda, çok farklı olduğumuzu görebiliyordum. Ajaan Man bir şeye baktığında, onu derinlemesine ve kalpteki her açıdan doğru olacak şekilde kavrardı. Asla tek bir tarafa odaklanmaz, her zaman daha geniş resmi görmek için bilgeliğini kullanırdı. Bu dersi onunla birlikte yaşarken birçok kez öğrendim.
Bu şekilde, Ajaan Man ile çalışmak sadece Dhamma hakkındaki öğretileri incelemekten ibaret değildi. Kendi düşüncelerime, sözlerime ve eylemlerime sağlam bir şekilde yerleşene kadar kendimi onun izlediği uygulamalara adapte etmek zorundaydım. Onunla uzun süre yaşamak, alışkanlıklarını ve uygulamalarını yavaş yavaş gözlemlememe ve bu bilgiler kalbime iyice yerleşene kadar bunların ardındaki mantığı anlamama olanak sağladı. Onunla yaşarken büyük bir güven duygusu hissettim, çünkü kendisi tamamen Dhamma’ydı. Aynı zamanda, onun huzurunda kalmak beni her zaman dikkatli ve ölçülü olmaya zorladı.
Ajaan Man’ın her gece birkaç saat boyunca ilahi söyleme alışkanlığı vardı. Bir akşam kulübesinde usulca ilahi söylediğini duyunca, gizlice yaklaşıp dinlemek için yaramaz bir dürtü duydum. Her gece bu kadar uzun süre ne zikrettiğini öğrenmek istiyordum. Ancak onu net bir şekilde duyabilecek kadar yaklaşır yaklaşmaz sesi kesildi ve sessiz kaldı. Bu iyi görünmüyordu, bu yüzden hızla geri çekildim ve uzaktan dinlemeye başladım. Geri çekilir çekilmez ilahisinin düşük ritminin yeniden başladığını duydum, artık net olarak duyulamayacak kadar zayıftı. Yine gizlice ilerledim – ve yine sustu. Sonunda ne söylediğini asla öğrenemedim. İnatla kulak misafiri olmakta ısrar edersem, bir şimşek çakmasından ve sert bir azarın gök gürlemesinden korkuyordum.
Ertesi sabah onunla karşılaştığımda bakışlarımı kaçırdım. Yüzüne bakmaya cesaret edemedim. Ama o doğrudan bana keskin ve tehditkâr bir bakışla baktı. Dersimi zor yoldan öğrendim: bir daha asla gizlice yaklaşıp ilahilerini dinlemeye cesaret edemedim. Başıma bir şey gelmesinden korkuyordum.
Ajaan Man’ın diğer insanların zihinlerini okuyabildiğini duymuştum ve bu benim ilgimi çekmişti. Bu yüzden bir gün bunun doğru olup olmadığını görmek için onu test etmeye karar verdim. Öğleden sonra Buda heykelinin önünde üç kez secde ettim ve kalbimde bir kararlılık oluşturdum: Ajaan Man şu anda ne düşündüğümü biliyorsa, o zaman tüm şüphelerimi ortadan kaldıracak açık ve net bir işaret almama izin verin.
O öğleden sonra, saygılarımı sunmak için Ajaan Man’ın kulübesine gittim. Oraya vardığımda cübbesine yamalar dikiyordu, ben de yardım etmeyi teklif ettim. Ona yaklaşır yaklaşmaz ifadesi değişti ve gözleri büyüdü. Bir şeyler doğru gelmiyordu. Bir parça kumaş almak için elimi uzattım ama kısa bir hoşnutsuzluk homurtusuyla elimden kaptı. “Baş belası olma!” İşler hiç de iyi görünmüyordu, bu yüzden sessizce oturdum ve bekledim. Birkaç dakikalık gergin bir sessizlikten sonra Ajaan Man konuştu, “Normalde pratik yapan bir keşiş kendi zihnine dikkat etmeli ve kendi düşüncelerini gözlemlemelidir. Deli olmadığı sürece, başka birinin onun yerine zihnine bakmasını beklemez.”
Bunu takip eden uzun sessizlikte kendimi alçalmış hissettim ve zihnim tamamen ona teslim oldu. Bir daha asla Ajaan Man’a meydan okumayacağıma dair ciddi bir yemin ettim. Bundan sonra, saygılı bir şekilde cübbesini dikmesine yardım etmek için izin istedim ve o da itiraz etmedi.
Ajaan Man ile kalırken, yolların, meyvelerin ve Nibbāna’nın neredeyse elimde olduğunu hissettim. Yaptığım her şey bana sağlam geliyor ve iyi sonuçlar getiriyordu. Fakat ormanda tek başıma dolaşmak için ondan ayrıldığımda, her şey değişti. Zihnim hala sağlam bir temelden yoksun olduğu için, şüpheler ortaya çıkmaya başladı. Kendi başıma üstesinden gelemeyeceğim şüpheler ortaya çıktığında, tavsiye almak için ona geri dönmek zorunda kalıyordum. Bir çözüm önerdiğinde, sorun genellikle bir anda ortadan kayboluyordu, sanki benim için kesip atmış gibi. Bazen, bir sorun beni rahatsız etmeye başladığında ondan sadece beş ya da altı günlüğüne ayrılırdım. Sorun ortaya çıktığı anda çözemezsem, ertesi sabah hemen ona geri dönerdim, çünkü bu sorunların bazıları çok kritikti. Ortaya çıktıklarında acilen tavsiyeye ihtiyacım oluyordu.
Uygulamadaki çabadan bahsetmişken, onuncu yağmurlarım – dokuzuncu yağmurlarımdan sonraki Nisan ayından itibaren – en yoğun çabayı gösterdiğim zamanlardı. Tüm hayatım boyunca, onuncu yağmurlarım sırasında gösterdiğimden daha güçlü bir çaba göstermedim. Zihnim her şeyi ortaya koydu ve bedenim de öyle. O noktadan sonra, zihnim bir kaya gibi sağlamlaşana kadar ilerlemeye devam ettim. Başka bir deyişle, samādhi’de o kadar ustalaşmıştım ki zihnim bir kaya parçası gibi sarsılmaz olmuştu. Çok geçmeden bu samādhi durumunun tam huzur ve sükunetine bağımlı hale geldim; öyle ki meditasyon pratiğim tam beş yıl boyunca bu samādhi seviyesinde takılı kaldı.
Ajaan Man’ın sert Dhamma’sı sayesinde samādhi bağımlılığımı aşmayı başardığımda, araştırmaya koyuldum. Bilgelikle araştırmaya başladığımda, ilerleme hızlı ve kolay oldu çünkü samādhi’m tamamen hazırdı. İleriye giden yol, tıpkı vizyonumun kehanet ettiği gibi, geniş ve açıktı.
On altıncı inzivama ulaştığımda, meditasyonum farkındalık ve bilgeliğin tüm dış duyumlar ve tüm iç düşünce süreçleri etrafında döndüğü, keşfedilmemiş hiçbir yön bırakmadan her şeyi titizlikle araştırdığı noktaya doğru ilerliyordu. Uygulamanın bu seviyesinde, farkındalık ve bilgelik, zihnin içinde sürekli hareket halinde dönen bir Dhamma Çarkı gibi birlikte hareket ediyordu. Hedefime ulaşmanın çok yakın olduğunu hissetmeye başladım. O yıl içinde ulaşmayı öngördüğüm önceki vizyonumu hatırladım ve çabalarımı hızlandırdım.
Ancak inzivanın sonuna geldiğimde hâlâ başaramamıştım. Görülerim daha önce hep doğru kehanetlerde bulunmuştu ama bu seferkinin bana yalan söylediğinden şüphelenmeye başladım. Biraz hayal kırıklığına uğradığım için, güvendiğim bir keşiş arkadaşıma bu tutarsızlık hakkında ne düşündüğünü sormaya karar verdim. O da hemen tam bir yıl hesaplamam gerektiğini söyledi: On altıncı yağmurların geri çekilmesinin başlangıcından on yedinci yağmurların başlangıcına kadar. Bunu yaptığımda on altıncı yılımda dokuz ay daha kazanmış oluyordum. Onun bu açıklaması beni çok sevindirdi ve ciddiyetle çalışmaya başladım.
Aylardır ağır hasta olan Ajaan Man, on altıncı inziva dönemimden kısa bir süre sonra vefat etti. Ajaan Man her zaman elimin altındaydı ve şüphelerimi gidermeye ve bana ilham vermeye hazırdı. Kendi başıma çözemediğim meditasyon sorunları ile ona yaklaştığımda, bir çözüm önerdiği anda bu sorunlar her zaman çözülürdü. Ajaan Man’ın bir rehber ve akıl hocası olarak kaybı, benim erişme umutlarımı derinden etkiledi. Onunla birlikte yaşarken bulduğum kolay çözümler artık yoktu. Meditasyondaki sorunlarımı çözmemde bana yardımcı olabilecek başka bir kişi düşünemiyordum. Artık tamamen kendi başımaydım.
Neyse ki, meditasyonum boyunca akan Dhamma akımı geri döndürülemez bir aşamaya ulaşmıştı. Bir sonraki yılın Mayıs ayında meditasyonum kritik bir aşamaya gelmişti. Belirleyici an geldiğinde, zaman ve yer meseleleri önemini yitirdi. Zihinde beliren tek şey görkemli, doğal bir ışıltıydı. Öyle bir noktaya ulaşmıştım ki, artık araştırabileceğim başka bir şey kalmamıştı. Her şeyi çoktan bırakmıştım – geriye sadece bu parlaklık kalmıştı. Zihnin ışıltısının merkezi noktası dışında, tüm evren kesin olarak bırakılmıştı.
O sırada zihnin merkezi odak noktasını inceliyordum. Diğer tüm konular incelenmiş ve bir kenara atılmıştı; geriye sadece o tek “bilme” noktası kalmıştı. Hem memnuniyetin hem de memnuniyetsizliğin bu kaynaktan çıktığı aşikâr hale geldi. Parlaklık ve donukluk – bu farklılıklar aynı kaynaktan doğuyordu.
Sonra, kendiliğinden bir anda, Dhamma soruyu yanıtladı. Dhamma aniden ve beklenmedik bir şekilde, sanki kalbin içinde bir sesmiş gibi ortaya çıktı: “İster donukluk ister parlaklık, ister memnuniyet ister memnuniyetsizlik olsun, tüm bu ikilikler benlik değildir.” Anlamı açıktı: Her şeyi bırak. Bunların hepsi benlik değildir.
Birdenbire zihin tamamen hareketsiz hale geldi. İstisnasız her şeyin kendinde-olmadığı sonucuna kesin olarak vardıktan sonra, manevra yapacak yeri kalmamıştı. Zihin dinlenmeye başladı – vurdumduymaz ve hareketsiz. Benlikle ya da benliksizlikle, tatminle ya da tatminsizlikle, parlaklıkla ya da donuklukla hiçbir ilgisi yoktu. Zihin merkezde, nötr ve sakin bir şekilde duruyordu. Dikkatsiz görünüyordu; ama gerçekte tamamen farkındaydı. Zihin basitçe hareketsiz, sakin bir durumda asılı duruyordu.
Sonra, bu nötr, vurdumduymaz zihin durumundan, varoluşun çekirdeği – bilenin çekirdeği – aniden ayrıldı ve düştü. Sonunda tüm öz kimliğinden sıyrılmış olan parlaklık ve donukluk ve diğer her şey aniden parçalandı ve sonsuza dek yok oldu.
Zihnin temel yanılgısının ters dönüp yok olduğu anda, tüm evren titreyip sarsılırken gökyüzü yerle bir olmuş gibi görünüyordu. Tüm yanılsama zihinden ayrılıp yok olduğunda, sanki tüm dünya onunla birlikte düşüp yok olmuş gibi görünüyordu. Yeryüzü, gökyüzü – hepsi bir anda çöktü.
O yılın 15 Mayıs’ında, daha önce gördüğüm 9 yıllık öngörü tamamen gerçekleşti. Sonunda büyük okyanusun ortasındaki güvenli adaya ulaşmıştım.
Birkaç yıl sonra, Baan Huay Sai’de kalırken, bir başka şaşırtıcı görü daha yaşadım. Gökyüzünde yükseklerde süzülürken, geçmişteki tüm Buda’ların önümde uzandığını gördüm. Önlerinde secde ettiğimde, tüm Budalar gerçek boyutlu som altın heykellere dönüştü. Güzel kokulu su dökerek tüm altın Buda’ları ritüel bir şekilde yıkadım.
Yere geri süzülürken, her yönde ufka kadar uzanan muazzam bir insan kalabalığı gördüm. O anda, değerli kutsal su parmak uçlarımdan ve avuç içlerimden akmaya başladı ve tüm cemaati yıkayana kadar her yöne püskürdü.
Yerin üstünde süzülürken aşağıya baktım ve kalabalığın içinde oturan annemi gördüm. Yukarı bakarak bana yalvardı, “Oğlum, gidecek misin? Gidiyor musun?” “Bitirdiğimde gideceğim ama sen burada bekle” diye cevap verdim.
Her yöne kutsal su püskürtmeyi bitirdiğimde yere doğru süzüldüm. Annem evinin önünde yere bir hasır sermişti, ben de oturdum ve ona Dhamma’yı öğrettim.
Daha sonra bu imgelem üzerinde düşündüğümde, altmış yaşındaki annemi beyaz cüppeli bir rahibe olarak takdis etmem gerektiğini fark ettim. Kalan yıllarında ruhani gelişimi için ona mümkün olan en iyi fırsatı vermek istedim. Bu yüzden ona hemen bir mektup göndererek rahibelik töreni için hazırlanmaya başlamasını tavsiye ettim.
Doğum yerim Udon Thani eyaletinde, Baan Huay Sai’den birkaç yüz mil uzaktaydı. Baan Taad köyüne vardığımda annemi yeni hayatını heyecanla beklerken buldum. Hemen onun papazlığa atanması için hazırlıklara başladık. Annemin benimle birlikte ormanlarda dolaşamayacak kadar yaşlı olduğunu fark ederek, Baan Taad köyü civarında bir orman manastırı kurmak için uygun bir yer aradım. Dayım ve arkadaşları köyün yaklaşık bir mil güneyinde 70 dönümlük bir ormanlık arazi teklif ettiklerinde minnetle kabul ettim. Oraya yerleşmeye ve hem rahiplerin hem de rahibelerin huzurlu bir inziva içinde yaşayabilecekleri bir manastır inşa etmeye karar verdim. Destekçilerime çimen çatılı, bambudan basit bir toplantı salonu ile keşişler ve rahibeler için küçük bambu kulübeler inşa etmeleri talimatını verdim.
Anneme öğretmenlik yaparken gördüğüm imgelem, hayatımı sonsuza dek değiştiren Baan Taad Orman Manastırı’nın kuruluşunun habercisiydi. Ondan önce istediğim gibi dolaşıyordum. Her yağmur inzivasının sonunda, sadece kanatları ve kuyruğuyla ilgilenen bir kuş gibi mutlu bir şekilde ormanın içinde kaybolurdum. Ondan sonra manastırımda yaşadım ve ölene kadar anneme baktım.
Sonunda keşişler giderek daha fazla sayıda etrafımda toplanmaya başladı ve onlara pratiklerinde kararlı olmayı ve Ajaan Man’ın feragat, katı disiplin ve yoğun meditasyon soyunu sürdürmeyi öğrettim. Her ne kadar sert ve tavizsiz olmakla ün salmış olsam da, yıllar içinde Baan Taad Orman Manastırı’na giderek daha fazla keşiş geldi ve burayı Budist pratiğinin gelişen bir merkezine dönüştürdü.
Hayalimdeki muazzam insan kalabalığı gerçeğe dönüşmeye başladı. Yavaş yavaş, azar azar, öğretilerim yayılmaya başladı, ta ki çok uzaklara ve geniş bir alana yayılana kadar. Şimdi, Tayland’ın ve dünyanın dört bir yanından insanlar Luangta Mahā Bua’nın Dhamma’yı açıklamasını dinlemeye geliyor. Bazıları beni şahsen dinlemek için buraya seyahat ediyor; bazıları ise Tayland’ın her yerinde radyo ve internet üzerinden yayınlanan konuşmalarımın kayıtlarını dinliyor.
Yaşım ilerledikçe Tayland kamu yaşamındaki etkinliğim de her geçen yıl artmaya devam etti. 1997’de ekonomik kriz patlak verdiğinde, ülkeyi karanlığın derinliklerinden, yani toplumun bir kesimini açgözlülükten, diğer kesimini ise yoksulluktan kurtarmaya yardımcı olmak için devreye girdim. Taylandlıların krizin nedenlerine odaklanmalarını istedim, böylece nedenleri bilerek böyle bir olayın tekrarlanmasını önlemek için davranışlarını değiştirebileceklerdi. Bu yüzden Ulusa Yardım kampanyasını yalnızca ulusal hazine için altın toplamak için değil, daha da önemlisi pek çok Taylandlının Budist ilkelerle bağını kopardığı bir çağda Buda’nın öğretisini Tayland toplumunun daha geniş bir kesimine yaymak için bir araç olarak kullandım.
Topluma yardım etmek için elimden geleni yaptım. Kalbimde ne cesaret ne de korku duygusu var; kazanç veya kayıp, zafer veya yenilgi gibi şeyler yok. İnsanlara yardım etme çabalarım tamamen sevgi dolu şefkatten kaynaklanmaktadır. Şu anda öğrettiğim Yüce Dhamma’ya erişmek için her şeyimi feda ettim. Dhamma’yı ararken neredeyse hayatımı kaybediyordum, farkına vardığım Dhamma’yı dünyaya ilan edemeden ölümün eşiğinden geçtim. Bazen sanki fetheden bir kahramanmışım gibi cesurca konuşuyorum. Fakat kalbimdeki Yüce Dhamma ne cesur ne de korkaktır. Ne kazancı ne de kaybı, ne zaferi ne de yenilgisi vardır. Sonuç olarak, öğretilerim şefkatin en saf halinden kaynaklanır.
Sizi temin ederim ki öğrettiğim Dhamma benim de idrak ettiğim hakikat ilkelerinden sapmamaktadır. Efendimiz Buda benim size iletmekte olduğum mesajın aynısını öğretmiştir. Buda ile hiçbir şekilde kıyaslanamayacak olsam da, bu idrakin teyidi tam da burada, kalbimdedir. Kendi içimde tam olarak idrak ettiğim her şey Efendimiz Buda’nın öğrettiği her şeyle örtüşüyor. Farkına vardığım hiçbir şey Efendimiz Buda ile hiçbir şekilde çelişmez. Sunduğum öğreti, uzun zamandan beri tüm kalbimle kabul ettiğim hakikat ilkelerine dayanmaktadır. İşte bu yüzden mesajımı dünyanın dört bir yanına yayarken insanlara büyük bir gayretle öğretiyorum.
Tayland Orman Geleneği
BUDA’NIN ZAMANINDAN BERİ, keşişler ormanların ve dağların derinliklerine çekilmiş, meditasyonun gelişmesinde ve Buda’nın öğretisinin hakikatinin idrak edilmesinde kendilerine yardımcı olacak fiziksel izolasyon arayışına girmişlerdir. Bu keşişler sadelik, kemer sıkma ve gayretli bir yaşam sürmüşlerdir.
Buda’nın kendisi ormanda doğmuş ve ormanda aydınlanmıştır; ormanda öğretmiş ve ormanda vefat etmiştir. Buda hem ruhani arayışı sırasında hem de aydınlanmasından sonra sık sık ormanlarda yaşamıştır. Pāli söylemlerinde Buda öğrencilerine sık sık zihni tüm kirlerden arındırmaya en elverişli yerler olarak orman evlerinin inzivasını aramalarını öğütlemiştir. Saygıdeğer Aññā-Kondañña ve Saygıdeğer Mahā Kassapa gibi en büyük öğrencilerinin çoğu sade, feragatkâr bir yaşam tarzı sürdüren katı orman sakinleriydi. Bu ilk “orman keşişlerinin” uygulamaları Buda’nın öğretilerini özetlemiş ve onun kurtuluşa giden yolunu örneklemiştir.
Orman Geleneğinin yeniden canlanması, modern çağdan önceki yüzyıllara geri dönme ve çağdaş manastır yaşamında eksik olan Budist pratiğinin eski standartlarını yeniden canlandırma girişimiydi. Keşişlerin Buda’nın aydınlanmaya giden yolunu aramak için orman yaşamının, ahlaki disiplinin ve meditasyonun temellerine geri döndüğü bir hareket ortaya çıktı. Bu orman keşişlerinin tek düşünceli kararlılığı, kuzeydoğu Tayland’da günümüz orman geleneğinin ortaya çıkmasına yol açtı.
Tayland Orman Geleneğinin ortaya çıkışı büyük ölçüde Ajaan Man Bhūridatto ve hocası Ajaan Sao Kantasīlo ile ilişkilendirilir. Her ikisi de Tayland’ın kuzeydoğu bölgesindeki köylü çiftçilerin oğullarıydı. Ajaan Man 1870’lerde Laos ve Kamboçya sınırlarına yakın Ubon Ratchathani eyaletinde doğdu. Ünlü orman keşişi Ajaan Sao’nun yanında eğitim gördü, güçlü bir şekilde meditasyon pratiği yaptı ve ardından o dönemde kuzeydoğu bölgesini kaplayan uçsuz bucaksız vahşi doğada münzevi bir gezinti ve meditasyon pratiği hayatına yöneldi. Ajaan Man büyük bir öğretmen ve yüksek davranış standartlarının örneği oldu. Yirminci yüzyıl Tayland’ının başarılı ve saygı duyulan meditasyon ustalarının neredeyse tamamı onun doğrudan öğrencileriydi.
Ajaan Man’ın yaşamı, Budist idealindeki, tüm acıları aşmak amacıyla meditasyon yapmak için bedene ve zihne sakin, sessiz bir ortam sunan tenha yerleri aramak üzere ormanlarda ve dağlarda tek başına yürüyen, feragat ve yalnızlık niyetindeki gezgin keşiş idealinin bir örneğiydi. Onun yaşamı tamamen dışarıda, hava koşullarının insafına kalmış bir yaşamdı. Böyle bir ortamda, bir orman keşişi doğaya karşı derin bir takdir geliştirmiştir. Günlük yaşamı ormanlar ve dağlar, nehirler ve dereler, mağaralar, sarkan uçurumlar ve irili ufaklı vahşi yaratıklarla doluydu. Nüfusun seyrek ve köy topluluklarının birbirinden uzak olduğu uzak sınır bölgelerinde ıssız vahşi patikalar boyunca yürüyüş yaparak bir yerden bir yere taşındı. Geçimi bu küçük yerleşim yerlerinden topladığı sadaka yiyeceklere bağlı olduğundan, bir orman keşişi bir sonraki yemeğinin nereden geleceğini ya da hiç yiyecek bulup bulamayacağını asla bilemezdi.
Budist bir keşişin yaşam tarzı, dünyayı terk edip evinden dışarı çıkan, atılmış kumaşlardan yapılmış cübbeler giyen, geçimini sadakayla sağlayan ve ormanı mesken edinen evsiz bir gezgin olarak yaşama ideali üzerine kuruludur. Buda’nın geleneksel ruhani arayışına niyetlenen gezgin orman keşişinin bu ideali, Tayland Orman Geleneği yaşam tarzıyla özetlenmiştir.
1950’lere gelindiğinde, orman dışındaki dünya Tayland Orman keşişlerinin gezginci geleneği üzerinde önemli bir etki yaratmaya başladığından, bu yaşam tarzı sürekli bir tehdit altına girmiştir. O dönemdeki hızlı ormansızlaşma, orman keşişlerinin gezgin yaşam tarzlarını değiştirmelerine ve nihayetinde kısıtlamalarına neden oldu. Coğrafi ortam değiştikçe, Ajaan Mahā Bua gibi köklü öğretmenler, orman keşişlerinin Ajaan Man’ın soyunu rahatça sürdürebilecekleri, feragat, sıkı disiplin ve yoğun meditasyon erdemlerini sürdürmeye çalışan kalıcı manastır toplulukları kurmaya başladı. Pratik yapan keşişler çok sayıda bu orman manastırlarına yöneldiler ve buraları Budist pratiğinin büyük merkezlerine dönüştürdüler. Ajaan Mahā Bua’nın Udon Thani’deki manastır topluluğu olan Baan Taad Orman Manastırı’nda, gerçek bir ustadan eğitim alma umuduyla tamamen ruhani nedenlerle gelen öğrencilerin kendileri tarafından yaratılan dini bir merkez kendiliğinden ortaya çıktı. Takip eden yıllarda Ajaan Mahā Bua’ya gelen pek çok Batılı keşiş bu eşsiz dini deneyimi gönülden paylaşabilmiştir.
Tayland Orman Geleneği, Tayland’daki Theravāda Budizm’inin Buda tarafından ortaya konan orijinal manastır kurallarına en sadık kalan koludur. Theravāda Büyüklerin Öğretisi anlamına gelir ve Buda’nın orijinal öğretilerine ve manastır disiplini kurallarına sıkı sıkıya bağlılığı ifade eder. Orman geleneği ayrıca meditasyon pratiğini ve manastır yaşamının odak noktası olarak aydınlanmanın gerçekleşmesi için çabalamayı vurgular. Orman manastırları öncelikle Buda’nın öğrettiği içsel hakikate ve huzura tam olarak erişmek için feragat, katı disiplin ve meditasyon hayatı yaşamak da dahil olmak üzere Buda’nın tefekkür yolunu uygulamaya yöneliktir.
Kanaatkâr bir yaşam sürmek orman keşişlerinin zihinlerini sadeleştirmelerini ve arındırmalarını sağlar. Bu arınma onların kalplerindeki acıların temel nedenlerini açıkça ve doğrudan keşfetmelerine ve acılardan özgürlüğe giden yolu içsel olarak geliştirmelerine ve böylece yüce mutluluğa erişmelerine olanak tanır. Tutumlu ve az mala sahip olarak yaşamak orman keşişlerinde yüksüz bir kalbin sevincini besler ve açgözlülük, öfke ve kuruntuyu bastırmalarına ve sonunda kalplerinden atmalarına yardımcı olur.
Baan Taad Orman Manastırı
YAKLAŞIK 2.600 YIL ÖNCE KUZEY HİNDİSTAN’DA genç bir prens sarayın lüksünü terk etti ve doğum, yaşlanma, hastalık ve ölüm döngüsünün acılarından özgürlüğü bulmak için ormanda evsiz bir gezgin olarak yaşamaya başladı. Altı yıl süren arayıştan sonra, Bodhi ağacının altında otururken bu özgürlüğe uyandı. Hayatının geri kalanında Aydınlanmaya giden yolu ilgilenen herkese öğretti. Vefat ettiğinde -yine ormanda- büyük bir öğretiler bütünü ve kendini özgürlüğe giden yolu izlemeye ve sonra da bunu başkalarına öğretmeye adamış organize bir öğrenci topluluğu oluşturmuştu.
Tarih onun adını Buda, öğretilerini de Budizm olarak kaydeder. Ancak kendisi öğretilerini “Dhamma ve Vinaya” olarak adlandırmıştır. Dhamma, kendi içinde ve kendi başına var olan, tüm fenomenlerden bağımsız, ancak hissedebilen varoluşun her yönüne nüfuz eden mükemmel uyumun özsel doğasıdır. Dolayısıyla Dhamma, tüm varoluşun altında yatan temeli oluşturan şeylerin doğru doğal düzenidir. Dhamma aynı zamanda Buda’nın Öğretisinin özünü oluşturan temel ilkeleri ve kişinin kendisini şeylerin doğru doğal düzeniyle uyumlu hale getirmek için uygulaması gereken davranış kalıplarını da kapsar. Vinaya disiplin, Dhamma yoluna adanmışlar topluluğunun uyum ve esenliğini teşvik eden doğru yaşam kuralları anlamına gelir.
Yıllar boyunca sayısız grup ve birey Dhamma ve Vinaya doğrultusunda yaşamak ve böylece dünyanın acılarından özgürleşmek için çaba göstermiştir. Birçoğu sıradan toplum hayatını geride bırakarak Buda’nın kendi arayışının ortamını oluşturan ve Aydınlanmasına ilham kaynağı olan doğal çevreye daha yakın olmak için ormana gitmiştir.
Tayland’ın kuzeydoğusundaki Baan Taad Orman Manastırı, Saygıdeğer Ajaan Mahā Bua Ñānasampanno tarafından tam da bu amaçla kurulmuş bir manastır topluluğudur. Burada Budist rahipler yaşamlarını Öğreti ve Disiplin doğrultusunda şekillendirirler – acılardan kurtulma arayışına elverişli bir ortamda uygulanan bir yaşam tarzı.
Ajaan Mahā Bua, yıllarca gezgin bir yaşam sürdükten sonra 1955 yılında, yaşlanan annesinin ruhani ihtiyaçlarıyla ilgilenmek için memleketi Baan Taad’a döndü. Bazı müritleriyle birlikte yakındaki ormanlık bir alana yerleşti ve burası yeni bir manastır topluluğunun odak noktası haline geldi. Bu manastıra, onu destekleyen Baan Taad köyüne atfen Wat Pa Baan Taad (Baan Taad Orman Manastırı) adı verildi. Manastırın konumu, annesinin gelip manastırda rahibe olarak yaşamasını sağladı. Dhamma pratiğinin canlılığı ve tavizsiz kararlılığı kendini meditasyona adamış diğer keşişlerin de ilgisini çekmiştir. O günlerde Baan Taad Orman Manastırı’ndaki eğitim oldukça sert ve yasaklayıcıydı. Ajaan Mahā Bua sık sık keşişlerini sınırlarına kadar zorlar, sabır ve kararlılık geliştirmeleri için dayanıklılık güçlerini sınardı. Ve Vinaya kurallarına sıkı sıkıya uyulmasına özel bir önem verirdi. Kendisinin de dediği gibi:
“Bu manastır her zaman meditasyon için bir yer olmuştur. Başından beri sadece zihni geliştirmeye adanmış bir yer olmuştur. Başka hiçbir işin buradaki huzurlu ortamı bozmasına izin vermedim. Başka bir iş yapılması gerekiyorsa, bunun kesinlikle gerekli olandan daha fazla zaman almamasını bir kural haline getirdim. Baan Taad Orman Manastırı bir meditasyon topluluğudur. Bizler meditasyon rahipleriyiz. Bir meditasyon keşişinin birincil işi, ona atandığı gün verilmiştir – bütünüyle. Bu bir keşişin gerçek işidir. Atanma töreni sırasında mevcut olan az miktardaki zamana uygun bir biçimde öğretilir; yani ileri ve geri sırayla ezberlenmesi gereken beş meditasyon nesnesi. Bundan sonra, bunları tefekkür etmek ve meditasyonunda elinden gelen en iyi şekilde geliştirmek her bireye kalmıştır. Başlangıçta, bir keşişin işi basitçe şu şekilde verilir: kesā-başın saçı, lomā-bedenin saçı, nakhā-tırnaklar, dantā-dişler ve taco-bedeni saran deri. Bu, Rab Buda tarafından öğretilen Dhamma ilkelerine göre pratik yapan keşişler için gerçek çalışmadır.”
Takdis töreni sırasında öğretilen bedenin bu beş parçası meditasyon konusu haline gelir. Yeni atanmış keşiş, bedenin gerçek doğasının – doğası gereği güzel veya arzu edilen bir şey değil, bunun yerine gelip geçici, değişime ve parçalanmaya tabi olan ve hiçbir şekilde kendine ait olmayan bir şey olarak – farkında olmak için bunları düşünmeye teşvik edilir. Bu beş parça bedenin dış yüzeyini oluşturur. Normalde zihinde şehvet ve bağlılık uyandırabilirler. Fakat beden analiz edildiğinde ve doğru bir şekilde tefekkür edildiğinde, zihin yavaş yavaş insan formuna karşı güçlü bir ayrılma duygusu geliştirir ve onunla ilişkili arzular zayıflamaya ve çözülmeye başlar. Zihin daha kalıcı ve değerli mutluluk biçimlerinin arayışında kendini meditasyonun daha ince yönlerine adamakta özgürdür. Ajaan Mahā Bua manastırını tam da bu amaç için inşa etmiştir.
Khon Kaen-Udon Thani otoyolu boyunca, Udon Thani kasabasına yedi kilometre uzaklıktaki 555. kilometrede, Baan Kham Gling köyünün önünde bir kavşak bulunmaktadır. Üzerinde ok bulunan bir tabela Baan Taad köyüne giden asfalt yolu işaret etmektedir. Yolun sekiz kilometre ilerisinde, Baan Taad köyünün diğer tarafında serin, gölgeli ve sessiz bir arazi parçası bulunmaktadır. Sık ve bakımlı bir ormanla kaplı olan bu arazi, manastırın tamamını çevreleyen beton bir duvarla istenmeyen müdahalelerden korunuyor. Manastırın kurulduğu 1955 yılından bu yana, ormanın bozulmamış durumu aynı kalmıştır – birçok bitki örtüsü çeşidi ve birçok orman hayvanına ev sahipliği yapmaktadır. Manastırın genel görünümü pirinç tarlalarıyla çevrili bir orman tepesi şeklindedir. Udon Thani eyaletinin Meung bölgesinde kalan bozulmamış tek orman alanlarından biridir.
“Manastır ilk kurulduğunda, düzenli olarak gelip giden üç kaplan ve üç leopar vardı. Leoparlar keşişlerin evlerinin etrafında dolaşırdı ama insanlarla ilgilenmezlerdi, sadece köpeklerle ilgilenirlerdi. Köpekler gibi evcilleştirilmiş hayvanları yemeye alışkın oldukları için ne zaman bir insan sesi duysalar gizlice içeri girip etrafı gözetliyor, oraya buraya bakıyorlardı. Eğer hiç köpek bulamazlarsa, uzun süre kalmıyorlardı; hemen sıvışıyorlardı. Ama bir köpek bulduklarında, onu yakalayana kadar peşini bırakmıyorlardı. Etrafta sinsice dolaşır ve sessizce beklerlermiş. Köpek gardını düşürür düşürmez hemen üzerine atladılar. Bu tipik bir leopar davranışıdır. Bu yüzden sık sık manastırdaki konut alanlarının etrafında sinsice dolaşırken görülüyorlardı. Nereden biliyorduk? Her konutun etrafı her gün süpürülüp temizlenmiyor mu? Bir fare bile geçse haberimiz olur. Ve bunlar büyük kedilerdi, izlerini görmeden nasıl yardım edebilirdik ki?”
Manastırı çevreleyen vahşi doğa, alanın ekim için kademeli olarak temizlenmesiyle ortadan kalkmıştır. Manastır yerleşkesi içinde kalan orman, bir zamanlar ormanın ne olduğunun yalnızca bir kalıntısıdır. Baan Taad Orman Manastırı, keşişlerin, acemilerin ve sıradan insanların Efendimiz Buda tarafından öğretilen Dhamma’yı uygulamak için bu ormanın huzurundan faydalanabilmeleri için bu kalan ormanı orijinal, doğal haliyle korumaya çalışmıştır. Ajaan Mahā Bua’nın defalarca öğrettiği gibi:
“Rukkha-mūla-senāsanam-bir ağacın dibinde yaşamak: Bu, Rab Buda’nın keşişlere yapmalarını emrettiği şeydir. Rukkha-mūla-senāsanam nissāya pabbajjā… Çeviride, Buda’nın bu sözü bir formaliteden biraz daha fazlası gibi görünür. “Keşiş olarak görevlendirilmek üzere yola çıkan hepimiz bir ağacın dibini, bir ormanın kenarını, bir dağın yamacını, bir mağarayı veya sarkan bir uçurumu mesken edinmeliyiz. Bu uygulamayı hayatımızın geri kalanında sürdürmek için çok çalışmalıyız…’”
Ancak yıllar geçtikçe, bu öğretiyi sadece bir formalite olmaktan çıkarıp gerçeğe dönüştürme çabası etrafında ciddi bir meditasyon uygulamasına adanmış bir yaşam tarzı gelişti. Sonuç olarak, burada hayat son derece basit bir şekilde, sahip olunan az şeyle yetinerek ve büyük bir memnuniyetle devam ediyor.
Başlangıçta manastırın sınırları çitle çevrili değildi. Ancak yerleşkenin gölgesine ve huzuruna sığınan çok sayıda orman canlısını korumak ve dışarıdan gelenlerin bölgeye girmesini ve orada yaşayan keşişlerin inzivasını bozmasını önlemek amacıyla, araziyi çevrelemek için beton bir duvar inşa edildi. Bu duvar, orman canlılarına sükûnet ve koruma sağlayan doğal bir sığınağın yanı sıra, kendilerini zihinsel kirlerden arındırmaya ve Nibbāna’nın tam salıverilişine erişmeye çalışan keşişlerin, acemilerin ve meditasyon yapanların ihtiyaç duyduğu gerekli dinginliği de koruyor.
Kapıdan geçip yerleşkeye girdiğimizde, araba yolunun her iki tarafını kaplayan bitki örtüsüyle kaplı sert ağaç ormanlarıyla karşılaşıyoruz. Manastırın atmosferi hoş bir şekilde gölgeli, sakin, temiz ve düzenlidir – sakinlerinin sakin ve amaçlı zihinlerini yansıtır. Meditasyon ortamını bozacak rahatsız edici sesler yoktur. Duyulan tek ses ara sıra duyulan orman canlılarının sesleri ve diğer doğa sesleridir.
Manastıra girdiğimizde ilk fark ettiğimiz şey, keşişlerin her sabah yemek için toplandıkları büyük sāla ya da toplantı salonu oluyor. Sert ağaçtan inşa edilmiş olan bu salon dikdörtgen şeklindedir; boyutları yaklaşık 70 metreye 50 metredir. Ahşap direkler üzerinde yerden yaklaşık göz hizasına kadar yükseltilmiştir. Zemin -yine sert ağaçtan ve oldukça cilalı- üç kademeli olarak inşa edilmiştir. Sāla’nın en arkasında Buda imgesini barındıran geniş, yükseltilmiş bir platform ve bir köşesinde inşa edilmiş bir depo odası bulunur.
Sāla’ya çıkan üç basamak vardır: en büyüğü sāla’nın önündedir, arkada sol ve sağ tarafta iki küçük merdiven vardır. Sāla’nın her iki yanında yağmur suyunu depolamak için kullanılan büyük beton depolar bulunmaktadır. Her iki tarafta üçer depo bulunmaktadır.
Sāla’yı hemen çevreleyen alan bitki örtüsünden arındırılmış ve yürüyüş ve araba park etmek için alan sağlamak üzere sıkıştırılmış çakılla kaplanmıştır. Kalın orman, tüm sāla alanının dış çevresini çevrelemektedir. Sāla alanının havadan görünümü, her tarafı ormanla çevrili üçgen bir açıklık göstermektedir.
Başlangıçta oldukça küçük olan ilk sāla 1955 yılında inşa edilmiştir. Sazdan bir çatı ile bambudan inşa edilmişti. Dört yıl sonra büyütüldü ve daha dayanıklı sert ağaçlarla yeniden inşa edildi. 1961’de sāla’nın her iki yanına kanatlar eklenerek artan sayıdaki destekçiyi barındırmak için ekstra zemin alanı sağlandı. Bu eklemeyle birlikte sāla bugünkü halini aldı. Daha sonra, termitlerin orijinal ahşap direklere verdiği zarar nedeniyle, temel direkleri ahşaptan betona değiştirildi. Bu değişiklik, gelecekte herhangi bir bozulmanın meydana gelmesini engellemiştir. Sāla’nın altında genel depolama için kullanılan geniş, açık bir alan bulunmaktadır.
Sāla binası çok basit bir yapıdır. Tasarımında aşırı ya da abartılı hiçbir şey yoktur – her parçanın bir gerekliliği ve amacı vardır. Çeşitli manastır işlevleri için kullanılır: keşişler her sabah günlük yemeklerini yemek için orada toplanır; keşişler öğretmenin talimatlarını dinlemek için orada bir araya gelir; keşişler ve sıradan adanmışlar özel dini törenler için burayı kullanır. Sāla bir yemek salonu olarak ve çeşitli vesilelerle kısa süreliğine kalmaya gelen keşişlerin, çömezlerin ve meslekten olmayan insan gruplarının hem kabul edildiği hem de geçici olarak konakladığı bir yer olarak kullanılır.
Ön merdivenden sāla’ya adım attığımızda, salonun tüm uzunluğu önümüzde uzanıyor. İç mekânın üç tarafı açık. Ahşap zemin temiz ve parlak bir cilaya sahip. Sāla’ya baktığımızda, tüm gözler en uçta bulunan büyük Buda imgesine doğru çekilir. Buda resminin arkasında hem keşişler, hem acemiler hem de sıradan insanlar tarafından büyük saygı gören kıdemli öğretmenlerin ve saygıdeğer yaşlı keşişlerin resimleri asılıdır. Saygıdeğer Ajaan Sao Kantasīlo, Saygıdeğer Ajaan Man Bhūridatto, Somdet Phra Sangharāja Vajirañānavong ve Chao Khun Dhammachedi’nin resimleri bulunmaktadır.
Vitrinde Wat Pa Salawan’dan Saygıdeğer Ajaan Sao Kantasīlo, Saygıdeğer Ajaan Man Bhūridatto ve Saygıdeğer Ajaan Singh Khantayākhamo’nun emanetleri bulunmaktadır. Tapınakta, orman meditasyon geleneğinde onları takip eden bazı meditasyon ustalarının resimleri bulunmaktadır. Bunlar arasında şunlar bulunmaktadır: Saygıdeğer Ajaan Waen Sucinno, Saygıdeğer Ajaan Khao Anālayo, Wat Asokaram’dan Saygıdeğer Ajaan Lee Dhammadharo ve Saygıdeğer Ajaan Fan Ajāro. Her sabah ve akşam keşişler ve acemiler Buda imgesine, resimlere ve kutsal emanetlere saygılarını sunarlar.
Bir dizi toprak patika, sāla’dan keşişler ve acemiler için konut olarak tahsis edilmiş alanlara doğru uzanır. Keşişlerin kutis adı verilen konutları ya basit bambudan ya da daha dayanıklı sert ağaçtan inşa edilmiş tek odalı kulübelerdir. Bu kulübeler sık orman boyunca dağılmış durumdadır. Birbirlerinden oldukça uzakta yer alırlar ve sakinlerinin birbirlerini göremeyecekleri kadar sık orman şeritleriyle birbirlerinden ayrılırlar. Keşişlerin yaşadığı manastırın içi her zaman sakin ve sessizdir. Sāla’nın yakın çevresinden farklı olarak, sıradan insanların orada dolaşmasına izin verilmez, bu da bir keşişin gereksiz müdahale olmaksızın kuti’sinde yalnız kalmasına olanak tanır.
Tipik olarak, bir keşiş gününün çoğunu kendi pratiğine yoğunlaşarak geçirir – dışarıdaki dünya yokmuş gibi kendi kutisinde oturma ve yürüme meditasyonu pratiğine kendini verir. Başkalarıyla boş konuşmalara girmez, bunun yerine Efendimiz Buda tarafından öğretilen meditasyon tekniklerini ve çileci uygulamaları mümkün olduğunca tam olarak uygulamaya çalışır.
Kutiler iki genel tiptedir: kalıcı ve geçici. Daha kalıcı tipteki kutilerin sayısı azdır. Çok büyük olmamakla birlikte, bir kapı, panjurlu pencereler ve dışarıda küçük bir sundurma ile birlikte yaklaşık 10 feet x 12 feet ölçülerinde orta büyüklükte bir oda içerirler. Tüm yapı yerden yaklaşık 3 feet yükseltilmiştir. Güçlü bir şekilde inşa edilmiş ancak basit bir tasarıma sahip olan bu yapılar doğal ortama güzel bir şekilde uyum sağlamaktadır. Bitki örtüsünden arındırılmış, her kutiyi hemen çevreleyen zemin düz ve pürüzsüzdür ve hem önde hem de arkada meditasyon yürüyüşü için yollar içerir. Tüm alan iyi süpürülmüş, temiz ve düzenli. Açıklığın ötesinde, kutiyi yoldan geçenlerin gözlerinden gizleyen sık bir orman var. Sanki orada bir konut olduğu hiç anlaşılmıyor. Bu şekilde yaşayan keşişler, insanların bölgeye girip onları rahatsız etmesinden korkmadan kendilerini kesintisiz bir şekilde pratiklerine adayabiliyorlar.
Rahiplerin kutilerinin çoğu, bambu ya da hurda ahşaptan inşa edilen ve saz ya da oluklu teneke ile çatılan daha geçici yapılardır. Kurulması kolay olan bu basit barınaklar sadece bir kişinin uzanabileceği büyüklüktedir. Dört direk, derme çatma bir çatı ve yılanlardan korunmak için yerden yaklaşık 3 metre yükseltilmiş küçük bir yaşam platformundan oluşurlar. Uygun duvarlar olmadığından, keşişler kendilerini güneşten ve yağmurdan korumak için dört bir tarafa eski cübbeler asarlar. Bu cübbeler hava koşullarına göre kolayca açılıp kapanabilecek şekilde yerleştirilmiştir. Rüzgâr her yönden esebildiğinden, bu tür kuti sıcak mevsimde oldukça rahattır. Soğuk mevsimde biraz daha az konforludur ve özellikle yağmurlu mevsimde zordur. Her kutinin önünde yürüyüş meditasyonu için kullanılan bir yol vardır. Orman rahipleri yürüyüş meditasyonunu günlük yaşamlarının o kadar önemli bir parçası olarak görürler ki meditasyonlarının bu yönünü nadiren ihmal ederler. Yürümek için kullandıkları yollar pürüzsüz ve düzdür ve 25 ila 30 adım uzunluğundadır. Geceleri yürümek için yeterli ışık sağlamak amacıyla bu yolların her iki ucuna mumlar veya fenerler yerleştirilir.
Böylesine basit bir yaşam tarzı azla yetinmeyi teşvik eder. Kutinin içinde yalnızca bir klot – cibinlik takılabilen büyük bir orman şemsiyesi – çim hasır, bir battaniye, bir sadaka kasesi, iç ve dış elbiseler ve birkaç küçük ihtiyaç daha bulunur. “Azla yetinme” pratiği, normalde hoş bir yaşamla ilişkilendirdiğimiz pek çok konfor ve kolaylıktan vazgeçmek anlamına gelir. Yaşamdaki koşullar sürekli değiştiğinden, konfor güvenilir bir mutluluk kaynağı değildir. Kalıcı mutluluk yalnızca kalpte bulunabilir. Açgözlülük, nefret ve kuruntu gibi zihinsel kirler yok edildiğinde, kalp ancak o zaman gerçek hoşnutluğa kavuşur. Bu kirler konfor ve kolaylıklara güçlü bir bağlılık yaratır ve bu bağlılık da tatminsizliğe ve acıya yol açar. Bu yüzden keşişler gereksiz kolaylıklardan kaçınırlar. Buda’nın öğrettiği Dhamma’yı uygulamak ve gerçekten bilmek için keşişler sahip oldukları şeyleri asgari düzeyde tutar.
Keşişlerin ve acemilerin yaşadığı ve pratik yaptığı alan manastırın kısıtlı bir bölümüdür. Normalde, ziyaretçilerin ve akrabaların girmesine ve etrafta dolaşmasına izin verilmez, çünkü onların varlığı katı meditasyon ortamını bozabilir. Bir uzlaşma olarak, keşişler ve acemiler sāla’da sabah yemeklerini yerken, oruç tutan keşişleri rahatsız etmemek için ziyaretin sessizce ve saygılı bir şekilde yapılması koşuluyla ziyaretçilerin bu alana girmesine izin verilmektedir. Baan Taad Orman Manastırı’ndaki keşişler meditasyon çabalarını yoğunlaştırmak için sık sık oruç tutmakta ve bu süre zarfında konutlarında inzivaya çekilmektedirler.
Keşişlerin yaşadığı bölüm manastırın ana bölümünü oluşturmaktadır. Kutislerin çoğu keşişler için ayrılmıştır, ancak manastırda meditasyon yapmak isteyenlerin geçici olarak kalabilecekleri misafir kutisleri de vardır. Ana kapının sağında ve sāla’nın önünde yer alan bir diğer bölüm ise Baan Taad Orman Manastırı’na meditasyon yapmak için gelen kadınlara ayrılmıştır. Bu bölüm, sıradan insanların yemek hazırlayabileceği bir mutfak alanı ve geçici olarak konaklayanlar için bir kutis alanı olarak ikiye ayrılmıştır. Alan sınırlı olduğundan, uygun olmayan uzun süreli konaklamalar için izin verilememektedir. Kadınların alanı, keşişler tarafından kullanılanlara benzer meditasyon yürüyüş yolları ile birlikte kutis içerir.
Baan Taad Orman Manastırı’nda genel amaçların çoğu için kuyu suyu kullanılmaktadır. Suyu 30 metre derinliğinde kazılmış ve beton halkalarla kaplanmış kuyular sağlamaktadır. Su kuyudan elle pompalanır ve iki tekerlekli itme arabalarıyla manastırın her yerine dağıtılır. Bu şekilde keşişler her öğleden sonra kutilerde, banyo alanlarında, dinlenme odalarında ve manastırın diğer noktalarında bulunan büyük su küplerini dolduruyor. Bu su daha sonra banyo yapmak ve yıkanmak için kullanılır. İçmek için yağmur suyu kullanılır. Yağmur mevsiminde toplanır ve sāla’nın her iki yanına ve mutfak alanına yerleştirilen büyük beton tanklarda depolanır. Keşişlerin kutislerinde de yağmur suyunu depolamak için beton tanklar ya da galvanizli çelik tanklar bulunmaktadır. Bu depolar yıl boyunca yetecek kadar su tutmaktadır.
Manastır her zaman temiz, düzenli ve huzurlu olduğu izlenimini verir. Tüm alanlarda, orada yaşayanların zihinlerine yansıyan bir dinginlik ve sakinlik hissi vardır. Bu sükûnet açgözlülük, nefret ve kuruntudan kaynaklanan zararlı dikkat dağıtıcı unsurlar bastırıldığında doğal olarak ortaya çıkar. Sadece manastırın sığınağında huzur içinde yaşayan orman hayvanlarının sesleri sessizliği bozar. Baan Taad Orman Manastırı gerçek anlamda bir Dhamma alanıdır. Budist pratiğinin eski gelenekleri açısından zengin, ancak elektrik ve akan su gibi modern kolaylıklardan uzak, örnek bir orman manastırıdır. Keşişler doğaya yakın bir yerde, sade bir yalnızlık içinde yaşamaktadır. Bu karmaşık olmayan yaşam tarzı, ruhani ilerlemeyi engelleyen zihinsel kirleticilere karşı koymak için gereken farkındalığı, konsantrasyonu ve bilgeliği teşvik eder.
Birçok sadık destekçi keşişlere elektrik, su pompaları, telefonlar ve daha büyük ve konforlu kutiler gibi çeşitli konfor ve kolaylıklar sağlayarak sevap kazanmak istemiş olsa da, Saygıdeğer Ajaan Mahā Bua bunları kabul etmeyi reddetti. Gerekçe olarak da bunların meditasyon yaşamı için gereksiz olduğunu göstermiştir. Dünyevi yaşamda bunlar bir zevk ve mutluluk kaynağı olarak kabul edilir; ancak Buda’nın öğretileri açısından bakıldığında, bu tür konforlar katı bir meditasyon yaşamı için engel olarak kabul edilir. Buda’nın zamanında bunlar yoktu ama keşişler son derece hoşnut yaşamlar sürmüş ve birçoğu tamamen aydınlanmış Arahantlar haline gelmişti. Buda’nın öğrencileri hiçbir zaman yolların, meyvelerin ve Nibbāna’nın yerine geçecek bu tür şeylere düşkünlük göstermemiştir. Manastır yaşamının bazı zorluklarını hafifletseler debu tür konforlara bel bağlamak tembelliği, cesaretsizliği ve ilgisizliği teşvik eder. Keşişler bunlara kolayca bağlanır ve bu bağlılık Dhamma hakkındaki hakikati ve dünya hakkındaki hakikati aramalarına engel olur. Sakinliği ve sadeliği nedeniyle orman manastırı düşünmeye elverişli bir atmosfer, Buda’nın öğretisine göre gerçek mutluluğu aramaya uygun bir ortam sağlar. Ajaan Mahā Bua’nın sözleriyle:
“Kendinizi izlemeyi unutmayın. Zihninizin hareketlerini incelemeyi ihmal etmeyin: bu ilk önceliğiniz olmalıdır. Bu hareketler son derece hızlıdır. Dhamma ile uyumlu olduklarından emin olun. Nisamma karanam seyyo: Bir şey yapmadan önce dikkatlice düşünün. Yalnızca kibirle veya arzuyla hareket etmeyin. Bir şeyleri istediğiniz gibi olması için zorlama dürtüsüyle hareket etmeyin. Çoğunlukla, hata yapmanın ikinci doğamız olduğu noktaya kadar hata yapma eğilimindeyizdir. Bunun nedeni durup düşünmememizdir. Budistler olarak, yaptığımız her şey üzerinde her zaman düşünmeliyiz. Arzularımız sınır tanımaz, bu yüzden aklın önderlik ettiğinden emin olmalıyız. Arzunun önderlik etmesine izin vermeyin. Arzularımızın peşinden gidersek, biz hatamızın farkına bile varmadan bizi doğrudan daha fazla acıya sürükleyeceklerdir. Rehberimiz olarak aklı-Dhamma’yı alırsak, arzularımız yavaş yavaş sakinleşecek ve artık bizi rahatsız etmeyene kadar sessizleşecektir. ‘Harekete geçmek için nedenlerim neler? Beni nereye götürüyorlar? Bu doğru mu değil mi? Bu soruları sorduğumuzda, akıl devreye girmiştir; dolayısıyla arzu yerini akla bırakmalı ve itaat etmelidir. Akla itaat etmek zorundadır. Bu noktadan sonra sadece akıl önderlik eder. Eğer onun yol göstericiliğini takip edersek, nadiren hata yaparız.”
Baan Taad Orman Manastırı’ndaki keşişlerin izlediği uygulama yolu, Efendimiz Buda tarafından savunulan dhutanga gözlemlerine veya çileci uygulamalara dayanmaktadır. Bu eğitim yöntemleri, Ajaan Mahā Bua’nın her zaman büyük saygı ve hayranlık duyduğu ve kendisinden “bizim için bir baba ve anne gibiydi” diye bahsettiği Ajaan Man tarafından izlenmiştir. Öğrencilerine Saygıdeğer Ajaan Man’ın yolunda bu şekilde rehberlik eder:
“Saygıdeğer Ajaan Man’ın izlediği ve daha sonra bize aktardığı uygulama yolu, bir meditasyon keşişi için gerçekten de doğru yoldur. Bu konuda hiçbir şüphe olamaz, çünkü bu yöntemler Efendimiz Buda tarafından öğretilmiştir – eski metinler bu gerçeği doğrulamaktadır. Ajaan Man’ın öğretilerinde yanlış veya sapkın hiçbir şey bulamıyoruz. Öğretilerini dikkatle incelediğimizde, uygulama şekli için her zaman sağlam ve iyi bilinen emsallere sahip olduğuna ikna olmamız için yeterlidir. Hiçbir zaman sadece tahmin yürüterek mesleğini tehlikeye atmamıştır. Sonuç olarak, uygulaması başından sonuna kadar her zaman düzgün, tutarlı ve kusursuz olmuştur.
“Vurguladığı çileci uygulamalar şunlardı: Her gün mutlaka sadaka turuna çıkmak; sadaka turunda sadece sadaka kâsesinde kabul edilen yiyecekleri yemek; günde sadece bir öğün yemek; tüm yiyecekleri doğrudan sadaka kâsesinden yemek; atılmış kumaştan yapılmış cübbeler giymek ve ormanda yaşamak. Bu uygulamalarda gizli ya da gizemli hiçbir şey yoktur – kutsal kitaplarda açıkça belirtilmişlerdir.
“Saygıdeğer Ajaan Man, yukarıda bahsi geçen tüm dhutanga gözlemlerini uygulama biçiminde vicdanlıydı. Bu konuda o kadar becerikli ve yetkin hale gelmişti ki, günümüzde bu konuda onun bir benzerini bulmak zor olurdu. Ayrıca öğrencilerine de aynı çileci yöntemleri kullanarak kendilerini eğitmelerini öğretmeye özen göstermiştir. Onları ıssız bölgelerde yaşamaya ve azla yetinmeye yönlendirdi. Onlara günlük sadakalarını ciddi bir görev olarak görmelerini öğretti ve daha sonra sunulan yiyeceklerden kaçınmalarını tavsiye etti. Öğrencilerine kaplarındaki tüm yiyecekleri birbirine karıştırarak yemelerini ve başka kaplardan yemekten kaçınmalarını söyledi. Ve hayatının son gününe kadar günde sadece bir öğün yemek yiyerek onlara yol gösterdi.
“Ajaan Man, dhutanga uygulamalarının pratik yapan keşişler için taşıdığı pratik değerin son derece farkındaydı. Bu uygulamaların her birinin, bir keşişin zihinsel kirlerinin akma eğiliminde olduğu çıkışları kapatmanın son derece etkili bir yolu olduğunu açıkça anlamıştı. Keşişler dhutangaların yardımıyla davranışlarının başkalarını rahatsız etmeyeceğinden emin olabilirler. Her çileci uygulama erdemli bir niteliği teşvik ederken, bunlara riayet edilmesi bir keşişe geliştirmeye çalıştığı erdemle çelişen şekillerde düşünerek dikkatsiz davranmamasını hatırlatır. Tetikte olan kişi muhakemesindeki herhangi bir hatanın hemen farkına varır ve bu da gelecekte bu tür dikkatsizlikleri yakalamak için farkındalığı teşvik eder.
“Bir veya daha fazla dhutangayı gerçekten uygulayan keşiş kaçınılmaz olarak hoş ve ağırbaşlı bir görünüm sergiler. Temel ihtiyaçları kolaylıkla karşılanır. Ne yediği ve nerede uyuduğu onun için asla sorun değildir. Her zaman sahip olduğu basit eşyalarla yetinir. Duygusal bağlılıkları ve maddi mülkleri olmadığı için kendini zihinsel ve fiziksel olarak dinç hisseder. Dhutangalar Dhamma’nın niteliklerini o kadar fevkalade derin bir şekilde içerir ki, gerçek büyüklüklerini tam olarak kavramak zordur.
“Saygıdeğer Ajaan Man, dhutangalara ek olarak, meditasyon pratiği için hepsi de Buda’nın öğrettikleriyle tamamen uyumlu olan çeşitli yöntemler öğretti. Örneğin, Buda’nın hatırlanmasını ve kalpte huzur ve sükûnet sonuçları üretmek için nefesin farkındalığını öğretti. Kalpte bilgelik geliştirmek için farkındalığın dört temelini ve beden tefekkürünü öğretti. Öğrencilerine doğum, yaşlanma, hastalık ve ölüm hakkındaki gerçeği keşfetmek için kalbin derinliklerine inmeyi öğretti; ve onlara acı çekmenin gerçek nedenlerini kendi içlerinden nasıl söküp atacaklarını gösterdi. Onlara yolun her adımında kesin talimatlar ve zamanında tavsiyelerle rehberlik etti. Onun şefkatli çabaları sayesinde pek çok keşiş tam aydınlanmaya erişebildi.”
Meditasyon, zihni temel neden-sonuç ilkelerine göre akıllı ve tarafsız olacak şekilde eğitmek anlamına gelir; böylece kendi içsel süreçlerimizle ve ilgili diğer tüm konularla etkili bir şekilde yüzleşebiliriz. Zihni dizginlenemez bir taşkınlığa terk etmek yerine, asi düşüncelerimizi dizginlemek ve onları makul olanla uyumlu hale getirmek için meditasyona güveniriz – ki bu da sakinliğe ve hoşnutluğa giden yoldur. Henüz meditasyon eğitiminden geçmemiş olan zihin, kendisine verilen görevleri henüz yerine getiremeyen eğitilmemiş bir hayvana benzer. Yaptığı işten azami faydayı elde edebilmesi için bu işleri yapmak üzere eğitilmesi gerekir. Aynı şekilde, kişi de kendi içinde sakinlik, hoşnutluk ve anlayış kazanmanın bir yolu olarak farkındalık eğitiminden geçmelidir.
Meditasyonu zihin için sağlam bir dayanak noktası olarak geliştirenler, yaptıkları her şey üzerinde dikkatle düşünmekten keyif alırlar. Emin olmadıkları bir durumda, bir hatanın kendilerine veya ilgili başka birine zarar verebileceği durumlarda gereksiz risklere girmezler. Meditatif gelişim hem hemen hem de gelecekte kesin faydalar sağlar; ancak en önemlileri burada ve şu anda deneyimlediklerimizdir. Meditasyon için bir yetenek geliştiren insanlar akıllarına koydukları her şeyde başarılı olurlar. İşleri gönülsüzce yürütülmez, aksine iyi yapılmış bir işin beklenen faydaları göz önünde bulundurularak iyi düşünülmüştür. Bu şekilde insanlar emeklerinin meyvelerine her zaman memnuniyetle bakabilirler. Sağlam bir şekilde akla dayandıkları için, meditasyon yapan kişiler kendilerini kontrol etmekte zorluk çekmezler. Yaptıkları, söyledikleri ve düşündükleri her şey için yol gösterici ilke olarak Dhamma’ya bağlı kalırlar. Kendilerini, alışkanlık olarak özlem kirleticiliğinden kaynaklanan sayısız ayartmaya – oraya gitmek istemek, buraya gelmek istemek, bunu yapmak istemek, şunu söylemek veya bunu düşünmek istemek – açık bırakmamaya dikkat ederler; bunlar doğru ve yanlış, iyi ve kötü hakkında hiçbir şekilde rehberlik etmez. Özlem, bizi sayısız şekilde tekrar tekrar sefalete sürükleme eğiliminde olan çok yıkıcı bir kirleticidir. Gerçekte, kendimizden başka suçlayacak kimsemiz olmadığından, sonuçları pişmanlık verici bir şey olarak kabul etmek ve bir dahaki sefere daha iyisini yapmaya çalışmak zorunda kalırız. Ancak yeterli zihinsel eğitimle bu eğilimi tersine çevirebiliriz. Bu nedenle Baan Taad Orman Manastırı’nda Ajaan Mahā Bua her zaman hayatın her kesiminden insanları ellerinden gelen en iyi şekilde meditasyon yapmaya teşvik etmiştir.